klik om een oordeel te geven!
Hoe staat het met de Occupy, een half jaar na de eerste acties? Is het protest mislukt? Nee. De demonstranten zijn misschien verdwenen, maar het gedachtegoed van Occupy floreert. Kijk naar de woorden van Obama en Roemer.
Een half jaar geleden, op 17 september 2011, vond de eerste Occupy-demonstratie plaats in New York. Ik was er vanaf die eerste dag bij en maakte een videoverslag voor Filosofie Magazine


Tijdens de Occupy Wall Street-demonstraties zoals ik die beleefd heb, was het geschreven woord afwezig. In plaats daarvan voelde ik een onbekend lichaam tegen het mijne duwen. Ik hoorde het scanderen van „We are the 99%” en „All Day, All Week, Occupy Wall Street”. Ik gilde mijn stembanden kapot, waardoor ik de dag erna schor op college zat. Bij elke vraag die de docent mij stelde, genoot ik van het piepende geluid dat uit mijn keel kwam – als ware het een oorlogswond.

Het zou poëtisch zijn wanneer ik kon zeggen dat ik in Zuccotti Park de revolutie kon ruiken. Of misschien was het nog beter geweest wanneer ik – geheel naar het beeld van de media – de vunzigheid, de smerigheid, de geur van aanranding en verkrachting zelfs, op kon snuiven. Maar niets daarvan. De zwervers, messentrekkers en ongewassen Japanners zonder hotel roken in New York gewoon naar de New Yorkse straten: een stadsparfum samengesteld uit rookfluimen, uitlaatgassen en hotdogs.

Nog dagen na de mars richting Wall Street liep ik rond met een overwinningsgevoel in mijn lijf. ‘We maken geschiedenis mee!’ Dat was wat studenten elkaar vertelden. Overdag studeerden we tussen de glanzende iMac computerschermen in de bibliotheek aan een universiteit waar Amerikanen dertigduizend dollar per jaar voor neertellen. ‘s Avonds gingen we naar een algemene vergadering op het ‘Vrijheidsplein’ in het financiële district – en zaten we op de grond tussen de torens van de duivel.

Nu, sinds ook het laatste  overgebleven groepje door kou en politiegeweld is weggejaagd, kampeert er niemand meer op het plein. Maar is de strijd al gestreden en dus mislukt? Het troosteloze beeld van een leeggeveegd Zuccotti Park doet vermoeden van wel. En toch is Occupy nog niet voorbij.

Vraag je wat Occupy is, dan kom je bij  mensen die Wall Street bezetten – of het Beursplein. Maar die definitie vindt niemand bevredigend. Het definiëren van de Occupy-beweging is een greep uit beschrijvingen en associaties die door framing zijn ontstaan. Een woord hoeft geen inhoud te hebben om betekenisvol te zijn. Zo is het ook met de Occupy-beweging. Zonder af te willen doen aan hun daadkracht: geschiedenis bestaat niet uit het lichaam dat je tegen je aangedrukt voelt; het bestaat niet uit de schor geschreeuwde stem.

Er zijn geen overnachtingen meer zijn toegestaan op het Malieveld en in Zuccotti Park, maar Occupy heeft een stem in het publiek debat gekregen. Die stem scandeert niet luid ‘We are the 99%’, maar beïnvloedt subtiel hoe we praten over bankiers, bedrijven en ‘wat deugt’.

Occupy wordt met ferme taal in ons geheugen gegrift. Het tijdschrift Time riep ‘The Protestor’ uit tot persoon van het jaar, ‘de jongeren’ van het Tahrirplein worden aangeduid als revolutionairen.

Begrippen die volkomen loos zijn, ware het niet dat we ze voortdurend gebruiken.

De New York Times publiceert nog steeds over Occupy, Tegenlicht maakt een documentaire. Op PowNews wordt van ‘Foccupy!’, ‘occupy-gekkies’ en ‘occupy loosers/loezers’ (sic) gesproken. Mijn sportclub, waar praten over politiek verboden is, houdt een verkleedfeest met als thema ‘Occupy’. Sommigen komen als zwerver, anderen als bankier met krijtstreep en sigaar.  Of we het nu wel of niet eens zijn met deze beeldvorming van ons verleden, het behoort tot ons collectief geheugen.

Haast revolutionair zijn de plannen van Obama om de rijken belasting te laten betalen (‘Millionars pay less than the poor.’). Emile Roemer stijgt in de peilingen. Rutte is ‘de spreekstalmeester van de miljonairsfair’.Niet de islam is het kwaad, maar de gierige bovenlaag.

Trompetten schalden, vlaggen zwierden en de zon ging langzaam onder. De mars richting Wall Street was een feestelijke optocht. Wanneer we niet woedend schreeuwden, dansten we. Ik omhelsde een oudere vrouw. Mijn verhitte voorhoofd rustte in haar grijze kroeshaar. ‘We’re making a change,’ fluisterde ze in mijn oor, terwijl het muziek en geschreeuw om ons heen nog luider werd. Ik glimlachte en even dacht ik dat het mogelijk was: making history. Maar de volgende dag sloeg ik de krant open en las ik een ander verhaal dan het mijne. Mijn huisgenoot, die niet naar de mars was geweest, moest lachen, zoveel stelde die hele Occupy toch niet voor? Tot hij even later op Twitter keek: ‘Wow, wat jij gister hebt meegemaakt is echt groots: het is trending-topic!’.

De macht van het woord is beperkend en bevrijdend tegelijk. Occupy floreert als woord –  zelfs nu Zuccotti Park er verlaten bij ligt. Daarom zou ik zo weer de barricades opgaan. Niet om er lang te blijven, wel omdat anderen er vervolgens over schrijven. We’re talking of change – en misschien is dat genoeg.


Dit stuk verscheen in nrc.next 

Reacties

Het probleem ligt hem daar in dat mensen die een matig tot redelijk inkomen verdienen uit keihard werken geen tijd hebben om zich druk te maken over misstanden. Ze werken keihard om de rekeningen te kunnen betalen. Brood op de plank en 's avonds soms chips en een biertje is een luxe. Ondertussen werken deze mensen keihard om die fucking diknekken belachelijke inkomens te verschaffen en ze, zo stupide, te laten praten met een hete aardappel in de mond. Kennelijk is het zo dat hoe heter de aardappel hoe belangrijker ze zijn. Dit is heel erg.
En we laten het gebeuren. We blijven keihard werken om maar niet met betalingsachterstanden geconfronteerd te worden.
Mensen die ouder worden of beperkingen krijgen zij uitgeroyeerd.

De westerse systemen/overheden hebben er alle belang bij dat burgers (economische objecten) maximaal geld verdienen/uitgeven.
Dit is goed voor een groeiende economie...
Groeiende economie? Praktijk is groeiende staatsschulden!!!
En de burger leent en geniet van geld wat nog verdient moet worden door arbeid. Bovendien is het geleende geld digitaal want de banken creëren geld door bedragen in te toetsen. Vervolgens lenen ze dat digitale geld uit en de lener betaald rente (echt geld) voor de digitale lening. Banken maken zoveel winst dat het voor een geldwolf heel aantrekkelijk is om daar te gaan werken.
Het zal mij een zorg zijn dat een diknek bijna klaarkomend in een bolide door st Tropez rijd of daar een jacht heeft liggen. Wat mij zorgen maakt is dat er mensen zijn die dit mogelijk maken door keihard te werken onder vaak slechte omstandigheden en nog erger...dat er mensen zijn die door beperkingen (what the fuck is een beperking: Een beperking heb je wanneer je niet in staat bent de multinationals in deze wereld te helpen aan meer winst of op zijn minst omzetvergroting).
Veel occupy aanhangers zien de misstanden en voelen de pijn maar kunnen dit niet uitleggen.
We zijn allemaal mensen, ieder met capaciteiten, maar ja, de één wat meer dan de ander.
Hoe zit het met het echte leven zonder maskers en een hete aardappel in de vette be..... uh... mond? Solidariteit, samenleven....
Het kapitalisme is zo verdorven, zo ziek. Democratie bestaat niet. Voor alle partijen geld: survival of the fittest. Sorry SP, Groen links, PvdA, CDA, en al die partijen die betogen op te komen voor de zwakkeren (misschien juist wel de sterkeren) in de samenleving.
Het kapitalisme is momenteel in Rusland ook bezig de ongelijkheid te stimuleren.
Toenemende armoede en meer rijken die rijker worden.
We leven in een wereld waarin oligarchen, Zuckerbergen, en vele ander miljardairs rijker worden en in aantallen toenemen terwijl er zoveel mensen lijden in armoede.
En wat ik helemaal niet kan verdragen is dat we dit in stand houden door te blijven lenen, op Facebook gaan (wat een trieste manier van aandacht vragen en zo "niet sociaal") en aanzien dat de westerse staatsschulden oplopen...oplopen...oplopen.
Occupy is leuk en het is een teken aan de wand dat mensen beginnen in te zien dat we de wereld naar de kloten helpen.
Marten Luther King had een droom die ik lang heb gedeeld met hem
Inmiddels heb ik een nachtmerrie.
Ik heb ng zoveel argumenten op basis waarvan ik veronderstel dat het de verkeerde kant op gaat.......
For now I'll stop.

Edward op 01-08-2018 om 20:19

@erikdbt: Volgens mij interpreteren wij het stuk niet op dezelfde manier, want ik vind dat deze tekst namelijk wél aangeeft wat de blijvende veranderingen zijn die door Occupy zijn bewerkstelligd. Het is nog veel te vroeg om te spreken over een 'mislukt protest'. Wanneer het systeem er over 10 jaar nog steeds hetzelfde uitziet en dus geen verbetering heeft gezien, dan zou je kunnen spreken over een mislukt protest.

Mijn inziens is het belangrijkste al gebeurd: mensen weten nu dat er een hoop anderen zijn die het niet eens zijn met de huidige gang van zaken. Zolang dat bewustzijn blijft, kan echte verandering komen.

whaha op 13-04-2012 om 20:19

"Is het protest mislukt? Nee. De demonstranten zijn misschien verdwenen, maar het gedachtegoed van Occupy floreert. Kijk naar de woorden van Obama en Roemer."

Ik had graag argumenten gelezen waaruit blijkt dat het protest niet mislukt is en het gedachtegoed van Occupy floreert. In de tekst komt dit echter niet aan bod. Dat geeft mij toch wel de indruk dat het allemaal voorbij is en niet veel voorstelde.

erikdbt op 23-03-2012 om 20:19