De eeuwige wederkeer van

Google

internet, oorlog

klik om een oordeel te geven!
Dit weekeinde was ik in New York om Ian Buruma te interviewen - in Nederland ondermeer bekend door zijn studie naar de moord op Theo van Gogh ('Dood van een gezonde roker'), en dit jaar de schrijver van het essay voor de Maand van de Filosofie.

Een zeer interessante spreker - het interview kunt u lezen in het komende nummer (3) van Filosofie Magazine.

Óók interessant was een ontmoeting met een vriendin, die werkt bij Google. Zij praatte mij bij over de beslissing van Google om zich terug te trekken uit China. Een forse en opvallende stap, want je laat me nogal een markt vallen. De meeste multinationals en naties hebben dan ook weinig moeite om morele argumenten opzij te schuiven, als het om China gaat.

Maar Google, aldus die vriendin, kon niet anders. Google is namelijk op grote schaal aangevallen door Chinese hackers, in dienst van de Chinese overheid. Doel was om zicht te krijgen op het internetverkeer van Chinezen, om zo zicht te krijgen op wat ik maar 'politiek verdacht surfgedrag' noem.  

Ze vertelde hoe via Google en Gmail het surgedrag en mailberichten van miljarden kan worden gemonitored. Ik begreep nu goed  waarom autoritaire regimes altijd zo'n interesse hebben in techniek. Het deed me denken aan Cerebro, een apparaat uit de comics-reeks 'The X-men' waarmee de mentaal begaafde 'Dr. Xavier' de gedachten van iedere aardbewoner zou kunnen manipuleren (wat hij niet doet - want hij is gelukkig een good guy


Patrick Stewart als 'Dr. Xavier' in de verfilming van de comic-reeks

Maar ik vroeg me ook af hoe zo'n aanval nu te duiden. Wat voor strijd is dit? Is dit een oorlogshandeling? Of spionage? Duidelijk is dat er bloed kan vloeien: Chinese burgers die op basis van surfgedrag door de overheid als 'verdacht' worden beschouwd, kunnen erdoor worden vastgezet in beruchte gevangenissen of eenvoudigeweg 'verdwijnen'.
Op zijn minst zijn begrippen als  'oorlog' en 'strijd' dringend aan filosofische herbezinning toe. In de twintigste eeuw al, bleek het beeld van soevereine naties die tegen elkaar ten strijde trekken, achterhaald. Verzetsstrijders, partizanen, seperatisten (al dan niet ondersteund door wereld- of regionale machten), spelen sinds de Tweede Wereldoorlog in vrijwel elk gewapend conflict een bepalende rol. We zien aan de Taliban wat daarbij de problemen zijn. Hoe moet je ze bevechten, of zelfs verslaan? Wie moet je aanspreken om te onderhandelen? 

Nu is er deze 'aanval'  op Google, maar ook hier is het heel moeilijk om te onderhandelen. De Chinese regering ontkent natuurlijk elke betrokkenheid. 



     

Reacties