Stervenskunst

levenskunst, gezondheidszorg, arts, ziekenhuis, zorg

klik om een oordeel te geven!
Je hoort nogal eens iets over levenskunst tegenwoordig en daar zit sterven ook bij, neem ik aan. Wie dat levenskunstig wil aanpakken, die kan maar beter het ziekenhuis vermijden, vooral als je oud bent, een kenmerk dat veel stervenden delen. We kijken naar meneer F., 93 jaar oud, in het ziekenhuis voor een galsteenoperatie. Hij komt nogal beroerd uit de ingreep en belandt, na een tussenstop op de intensive care, in het verpleeghuis ‘om verder op te knappen en weer naar huis te gaan’. In het ziekenhuis werd hij behalve door de chirurg ook gezien door de longarts, de internist, de neuroloog, de dermatoloog, de psychiater en de cardioloog, wegens een longontsteking, suikerziekte, een kleine hersenbloeding, een doorligplek, geestelijke verwardheid en een hartritmestoornis. Ja, dat maakt ouderengeneeskunde zo ingewikkeld.

In het verpleeghuis aangekomen heeft hij maar één zeer dringende vraag: hij wil dood. Het grappige is (laten we maar zeggen dat we het grappig vinden) dat de chirurg, de internist, de neuroloog en de cardioloog hem allemaal weer terug willen zien op hun polikliniek, maar niet voor een gesprek over de dood, mocht u dat soms denken. In al dat ziekenhuisgeweld waarin formulieren, scans, bloedonderzoeken, röntgenfoto’s, puncties, infusen, antibiotica, ochtendrondes en klinische conferenties door elkaar warrelen is er niemand die hoort dat zo’n man dood wil.

Nou, ze horen het wel, maar ze denken elk voor zich: ik doe de bloedsuiker, ik de longen, ik het hart, ik de huid, ik de verwardheid, en ik doe de ritmestoornis. Maar er is niemand die zegt: ‘En ik doe meneer F.’ Waar is meneer F. eigenlijk? Die ligt te sidderen in bed in afwachting van wat er nog allemaal komen gaat, met in zijn hart maar één wens: dat al dit gehannes ophoudt.

Specialistische artsen weten zo ver in het menselijke lichaam door te dringen dat ze daar in de diepte tussen de moleculen zelfs het vermoeden van een persoonlijkheid niet meer tegenkomen. Zij vinden het dan ook de gewoonste zaak van de wereld om meneer F. met zijn doodswens veel sterkte, succes en ‘Een fijne dag nog!’ toe te wensen.

Er wordt op deze manier veel leed veroorzaakt en er is niemand binnen de ziekenhuismuren die de macht of de morele kracht heeft om tegen de deelspecialisten te zeggen: wegwezen, dit gaat niet over longen of bloedsuiker, dit gaat over een mens. Het gevolg van dit alles is dat je oudere mensen moet waarschuwen tegen het ziekenhuis. Een waarschuwing waar ze weinig mee kunnen, omdat ze nou net de weerbaarheid missen om zich al die artsen van het lijf te houden. Bemoei je dus alsjeblieft met je grootouders, of je ouders, als ze in een ziekenhuis terechtkomen en door specialistische aandacht uit elkaar gehaald dreigen te worden.

Op de hoogte blijven van filosofie? Neem nu 3 nummers Filosofie Magazine voor maar € 15,95 en ontvang gratis de Filosofie Scheurkalender 2013 (toezending stopt automatisch)

Reacties

Is hier het waarom van het dood willen van deze 93-jarige niet de belangrijkste vraag? Specialisten doen hun werk.

Aeline op 07-02-2013 om 22:33

Ik kan de reactie van Franciose en Fleur begrijpen , alleen een arts en chirurge zijn niet opgeleid om mensen leven te nemen dat druist in tegen hun etuiqe waarin ze zijn opgeleid , zodra iemand dood gaat of in moet laten slapen dan gaat er vanuit hun gevoel een huivering door hun heen dat soort dingen zal je niet in de koude kleren gaan zitten dit zal ook gelden voor een Pastoor of Dominee het zijn en blijven mensen , mijn inziens zou een laatste levensadem ergens anders moeten gebeuren waar iemand aanwezig is die daar wel mee om kan gaan , of waar de persoon in alle rust zijn laatste dag kan door brengen zonder specialisten om hun heen

jan-paul op 05-02-2013 om 22:33

Natuurlijk, Bert keizer, de dood is te rauw voor al dit soort kunstige bespiegelingen. Bovendien is de dood niet mooi. En over ouderen: u zegt het mooier dan http://www.rug.nl/news-and-events/people-perspectives/opinie/2013/02maartenpostma groet, Margreet

Margreet Versteeg op 23-01-2013 om 22:33

Leven moet je zelf en sterven ook. We leven in een verzorgingsstaat en denken dat al onze problemen door anderen veroorzaakt en opgelost moeten worden en dat de regering een oplossing moet bedenken en bieden. Met sterven gaat het veelal op dezelfde wijze. Artsen, psychologen, kerk moeten ons maar begeleiden en de weg wijzen naar niet sterven of sterven zoals we dat graag zouden willen. Ze verdienen er ook goed geld mee. Ook de begrafenisondernemer met al zijn poespas en je bedenkt het zelf niet.... Nee mensen, leven moet je zelf, doodgaan ook. Al dat misplaatse energie en schuldverlegging en had je maar? Natuurlijk is het verstandig om raad te vragen en hulp te halen bij en steun.... maar mensen, Leven is leuker als je het zelf bedenkt en doet, sterven is niet anders, dat is de kunst, jouw mijn en haar kunst. De verzorgingsstaat is daar niet voor bedoeld. Geboren worden en doodgaan hebben we eenmaal niet in de hand. Maak er zelf het beste van. Ik ben hiermee wel eens: samen, lief en zacht.

Francoise op 26-12-2012 om 22:33

Als regel geldt, vooral voor ouderen, dat hoe meer zorgverstrekkers er om het bed staan, hoe groter de kans dat het met de betrokken man of vrouw slecht afloopt. Nogal wiedes, zal men opmerken, want ouderen willen nog wel eens complex samengestelde ziektebeelden hebben. Maar helaas zijn de zorgverstrekkers het probleem en niet de ziektes. Mensen gaan namelijk een stuk langzamer en meestal op een veel onprettiger manier dood in een ziekenhuis dan thuis.
Weerspreek een arts en in de meeste gevallen krijg je als repliek dat hij weet wat hij doet, want daar heeft hij 7, 10, 15, 16, 17 jaar voor 'doorgeleerd'. Dat zal hem niet beletten de meest stupide zin van het hele universum uit te spreken zonder te verpinken: "Ja maar, als u niet doet wat ik zeg, gaat u wel dood!". Wake up, guys: iederéén gaat dood!

Lieve Flour op 13-12-2012 om 22:33