Versnipperd verzet

Sophie van Balen, G8 van de Filosofie, Alain Badiou

klik om een oordeel te geven!
“Elk verzet is een breuk met wat is. En elke breuk begint, voor zij die ermee bezig zijn, bij een breuk in jezelf” - Alain Badiou

Als ik de blogs van Lisa teruglees op zoek naar inspiratie valt me vooral een verschil op: haar zoektocht naar een ‘midden’ tegenover mijn eigen leven waarin drukte en ledigheid, idealisme en indifferentie elkaar afwisselen. Een middenweg? Nee. Iedere dag bewandelen – het is tijd dat ‘befietsen’ een woord wordt – ‘wij’, jongvolwassenen net voor 'het allemaal begint', misschien wel vier of vijf paden vol passie en overgave, om ze de dag erna af te schudden en een nieuwe route in te slaan. En om het maar gezegd te hebben, ik heb een hekel aan het label ‘keuzestress’.

Toen ik een paar weken geleden van Lisa begreep dat ze zou stoppen als redacteur van de G8 hoorde ik mezelf zeggen dat ik het volledig begreep dat ze niet alles tegelijk kon doen. Dat dit een opluchting kon zijn en een verbetering. Zelf ben ik die week begonnen met een extra vak, met het naaien van een jurk (een zoektocht naar mijn eigen feminisme) en met dit project: de G8 van de Filosofie. De NRC die iedere ochtend in de brievenbus ligt lees ik niet meer van voor naar achter (soms sla ik met bijbehorend schuldgevoel een hele dag over), mijn plan om bij Groenlinks te vragen naar vrijwilligerswerk is terug op de plank. Dit ééndagsengagement zou Alain Badiou, filosoof op de longlist van de G8, hevig afkeuren. Een filosoof moet de uitzondering denken, want filosofie is er niet omdat er iets is, maar omdat er tegenstellingen en conflicten zijn. En binnen die conflicten kunnen we een nieuwe belofte creëren, een evenement, zoals hij daar zelf onderdeel van was in de studentenopstanden van ’68. Maar, “alleen door trouw ontstaat er iets nieuws”, pas wanneer je trouw bent aan je engagement ontstaat er een nieuwe waarheid. Maar hoe past deze vorm van continuïteit nog binnen het leven anno 2013?

“Ik heb het niet druk, ik ben bezig.”

Het is een zin die ik 2 jaar geleden voor het eerst hoorde en die me sindsdien niet meer heeft losgelaten. De persoon waaraan hij toebehoort weet als geen ander – en daar heb ik diepe bewondering voor – alle vele dingen die hij doet vol te houden, nee, met overtuiging te blijven doen zonder ten onder te gaan aan de nooit ophoudende stroom nieuwe opdrachten, werk, vragen en sociale verplichtingen. En dat tot voor kort zonder smartphone! Dát is het ideaal van vandaag, van mijn generatie: altijd bezig zijn, alle touwtjes in handen en tegelijkertijd zowel je carrière uitstippelen als je sociale leven boeiend en bloeiend houden – en ho maar als je seksleven daaronder lijdt. Op ieder vlak bruisend en vooruitstrevend, dat moet je willen: Ik heb het niet druk, ik ben bezig.

In de praktijk betekent dit de ene dag strijden voor je idealen om ze de volgende dag tijdelijk te vergeten wanneer het je planning niet ten goede komt. Ik hoor me nog vertellen waarom ik geen smartphone wilde, zo kort geleden als afgelopen juni, waarom ik dacht dat die dingen het leven fragmenteren. Maar met een project als de G8, waarbij communicatie en bereikbaarheid cruciaal zijn, moet ik wel. Toch? Mijn plannen om betrokken te zijn bij de ontwikkelende protestgroepen op de universiteit – de universiteit verwordt tot fabriek, daar moeten we wat aan doen – zijn op dezelfde manier langzaam een ondergeschoven kindje geworden. Ik ben een kind van mijn tijd, hoor ik u denken, maar wil ik dat wel?

Heel anders is dit dan in de hoogtij dagen van Alain Badiou, die tot op de dag van vandaag trouw is gebleven aan zijn idealen. Idealen die ik graag van hem overneem: Leg de barricaden maar klaar en ik sta erachter – wacht, ik zet het even in mijn agenda – moet wel een afspraak verzetten dan – zouden we het ook de week erna kunnen doen? – Nee, weet je wat, ik bel je nog wel even als ik weet of het gaat lukken of niet.

Badiou staat voor het beeld dat ik wil hebben van de filosofie. Doordacht engagement, felle kritiek en rationaliteit vervlochten met idealen. En continuïteit. Dat is wat ik hoop te bereiken tijdens de G8 van de Filosofie. Dat de sprekers, de bezoekers – jong en oud, de medewerkers en mensen die toevallig voorbij lopen een glimp opvangen van de gedrevenheid, passie en overtuiging die in de wereld anno 2013 slechts nog een agenda-puntje is. En dat ze daar op zijn minst die avond, die hele avond mee bezig zijn.

Reacties

Mooi en herkenbaar stuk!

Judith op 28-11-2013 om 21:08