Home Het einde van de grote Jean-Francois Lyotard

Het einde van de grote Jean-Francois Lyotard

Door Erno Eskens op 11 juni 2001

04-1998 Filosofie magazine Lees het magazine

Op 21 april 1998 overleed Jean-Francois Lyotard in Parijs. Een klein jaar voor zijn overlijden – Lyotard was toen al ernstig ziek – zocht Filosofie Magazine hem op voor een gesprek over de zin van het leven en het belang van kunst. De slotwoorden van een van de grootste denkers van deze eeuw.

Ik ben geen filosoof. Niemand is filosoof. Je kunt hooguit zeggen: sommige mensen proberen te filosoferen. Ik denk dat ik er een van ben.’ Het is voorjaar 1997, precies een jaar voordat de altijd rokende Jean-Francois Lyotard in Parijs overlijdt aan leukemie. De schrijver van La condition postmoderne en Le différend zit aan de werktafel in zijn zolderappartement in de Parijse binnenstad. Buiten schijnt de zon, binnen zit een vrolijke, af en toe grijs wegtrekkende man die steeds vermoeider oogt. ‘Kunnen we nu stoppen? Een laatste vraag misschien?’
In Algerije, waar hij filosofiedocent was op het Lyceum van Constantine, streed hij met woord en daad tegen het Franse kolonialisme. Terug in Frankrijk richtte hij zijn pijlen op het kapitalisme. Hij roerde zich van 1954 tot 1964 in een marxistische groepering rondom het tijdschrift Socialisme ou barbarie. Maar terwijl zijn collega’s als fellowtravellers naar Rusland trokken kwam Lyotard in 1966, twee jaar voor de linkse studentenrevoltes, met forse kritiek op de beweging voor de dag. De marxisten waren op sommige punten te stellig. Vooral hun volstrekt rationele kijk op de geschiedenis stuitte Lyotard tegen de borst.

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Dit artikel op Filosofie.nl is alleen toegankelijk voor abonnees. Met liefde en zorg werken wij iedere dag weer aan de beste verhalen over filosofie. Steun ons door lid te worden voor maar €4,99 per maand. Log in om als abonnee direct verder te kunnen lezen of sluit een abonnement af.