Wet van toereikende grond

De wet van toereikende grond is een begrip van de Duitse filosoof Gottfried Wilhelm Leibniz (1646-1716), waarmee hij het idee uitdrukt dat alles in het universum een oorzaak heeft. Leibniz gelooft dat God de wereld heeft geschapen. Volgens hem kon God niet anders dan de best mogelijke wereld creëren. Daarom is voor alles een reden; niks is toevallig ontstaan.

De Engelse filosoof Samuel Clarke (1675-1729) vindt ook dat alles een reden heeft, maar bekritiseert Leibniz’ idee dat God niet anders kon dan de wereld scheppen zoals die is. Als God het universum inderdaad niet anders had kunnen ontwerpen, kon Hij voor de schepping geen goede reden hebben. Zonder alternatieven om tussen te kiezen, bestaan er namelijk geen redenen voor je keuze. Leibniz idee kan dus niet kloppen, volgens Clarke.