Home Taboe Waarom zijn handicaps taboe?
Taboe

Waarom zijn handicaps taboe?

Door Liza Görlach op 19 november 2026

taboe vreemdgaan
Heb je familie nodig? Alicja Gescinska aan een lege kersttafel
12-2026 Filosofie Magazine Lees het magazine

‘Het spreken over handicaps is sterk medisch gekleurd,’ zegt Anaïs Van Ertvelde. ‘Hierdoor is het moeilijker om je ervaringen te verwoorden.’

Anaïs Van Ertvelde: ‘Het spreken over handicaps is sterk medisch gekleurd. Psychologen, experts en artsen hanteren allerlei termen om over beperkingen te praten, waarbij een handicap vaak beschouwd wordt als iets medisch dat verholpen kan worden. Als iemand met een beperking bijvoorbeeld zijn seksuele verlangens met zijn zorgverlener bespreekt, wordt dit al snel gezien als een vraagstuk over hoe de zorgverlener hiermee moet omgaan, terwijl die persoon misschien alleen zijn begeerte wil uiten. Er mag dus wel over beperkingen gesproken worden, maar de manier waarop wordt beïnvloed door bepaalde mensen binnen specifieke contexten. Hierdoor is het voor mensen met een beperking moeilijker om hun ervaringen te verwoorden. Dit noemen de filosofen Miranda Fricker en Kristie Dotson een “epistemisch onrecht”.

Lees dit artikel verder

Voor € 6,99 per maand lees én beluister je dit artikel en alle andere online artikelen van Filosofie Magazine.

Word abonnee Al abonnee? Inloggen

In onze samenleving worden handicaps als een afwijking van de norm gezien, maar hoe is die norm tot stand gekomen? Wat we normaal vinden, hangt voor een deel af van hoe we over zaken spreken. Vaak denken we dat “taboeonderwerpen” verzwegen worden, maar volgens de Franse filosoof Michel Foucault klopt dat niet. In werkelijkheid spreken we juist veel over onderwerpen die gestigmatiseerd worden – dat geldt voor zoiets als seksualiteit, maar ook voor handicaps. Het gaat dus meer om de manier waarop we erover spreken, die sterk bepaald wordt door dominante stemmen en contexten die onze woordenschat over deze onderwerpen bepalen. Taalgebruik krijgt vanzelf een stigmatiserend karakter als ons vocabulaire tekortschiet.

Door onderzoekers of andere mensen met een beperking naar voren te schuiven en hun ervaringen te delen, kunnen we onze gedeelde kennis verbreden en het taboe openbreken. Op die manier wordt wat we als normaal zien steeds meer opgerekt.’

Anaïs Van Ertvelde (1988) is schrijver en historicus. Ze geeft les aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent en schreef het boek Handicap (2024).

Loginmenu afsluiten