Home Waarheid Het moment dat Foucault je leert hoe je vrienden kan maken
Identiteit Levenskunst Waarheid

Het moment dat Foucault je leert hoe je vrienden kan maken

Schrijver Sanne Huysmans (1988) voelde zich niet altijd thuis in sociale situaties. Bij Foucault vond ze een alternatieve manier om met mensen om te gaan.

Door Carolien van Welij op 28 mei 2018

Sanne Huysmans filosoof schrijver bos beeld Merlijn Doomernik

Schrijver Sanne Huysmans (1988) voelde zich niet altijd thuis in sociale situaties. Bij Foucault vond ze een alternatieve manier om met mensen om te gaan.

Cover van 06-2018
06-2018 Filosofie magazine Lees het magazine

Dit artikel krijgt u van ons cadeau

Wilt u onbeperkt toegang tot de artikelen op Filosofie.nl? U bent al abonnee vanaf €4,99 per maand. Sluit hier een abonnement af en u heeft direct toegang.

‘Ik heb er altijd moeite mee gehad om me thuis te voelen in sociale situaties. De codes die gelden in sociale contacten en die je een rol opleggen – ik wist niet hoe ik me daartoe moest verhouden. Dit spel kan ik niet spelen, dacht ik. Ik trok me terug. Toen ik 26 was, keek ik om me heen en was er niemand meer over. Ik zat in een woestijn.

Even tussendoor… Meer lezen over Foucault en andere grote denkers? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief:

Meld u aan voor onze nieuwsbrief

Ontvang elke woensdag het laatste filosofie nieuws, de beste artikelen van de week en af en toe een aanbieding.
Ontvang wekelijks het laatste filosofienieuws, de beste artikelen en af en toe een aanbieding.

Foucault was de juiste man op de juiste plek. In de stadsbibliotheek van Gent las ik in een paar middagen De moed tot waarheid. Daarin spreekt hij over parrhêsia, het vrijuit spreken. Daarvoor is de moed tot waarheid nodig. Dat betekent niet dat je op elk moment kunt zeggen wat je wilt. Waarheidspreken doe je uit zorg voor jezelf, maar dat betekent ook dat je zorgzaam moet zijn voor je gesprekspartner. Je moet je bewust zijn van de manier waarop je woorden aankomen. En je moet die waarheid voortdurend blijven onderzoeken. Daarmee bood Foucault mij een alternatief, een andere manier van in de wereld zijn dan beleefdheden en conventies volgen. Ik wist: zó zou ik wel met mensen kunnen omgaan.

In twee maanden tijd ben ik iemand anders geworden. Ik kwam weer buiten, voerde gesprekken in het café. Nu heb ik een mooie waaier aan vrienden. Toch is het niet altijd makkelijk om parrhesiast te zijn: het is je plicht om eerlijk te zijn tegenover jezelf en tegenover anderen. Door de waarheid te spreken zet je een vriendschap soms ook op het spel. Maar de meeste mensen kunnen het wel waarderen. Ze voelen die oprechte houding en de opening die er daardoor komt om vrijuit te spreken en zichzelf te zijn.’