Waarom voelen sommige interacties zo saamhorig?

Door een stroom fietsers stond lijn 357 al even stil bij de haaientanden. Ik stak mijn hand op om aan te geven dat de bus voor kon gaan, de chauffeur zwaaide zoals buschauffeurs dan zwaaien, en hij reed ervandoor.

Ik zit ook wel eens in die bus, en weet hoe onhandig lang die soms bij dat kruispunt moet stilstaan.

Waarom voelen zulke miniatuurinteracties zo saamhorig? Omdat ik die buschauffeur niet ken? Zo’n situatie, waarin je samen kijkt wat handig is en een klein offer maakt (mijn voorrang), zorgt voor een groepsgevoel. Omdat er zover ik weet geen kleinere groep is waarbij we samen horen, krijg ik het gevoel deel te zijn van ‘de maatschappij’.

Maar de kracht van het gevoel staat amper in proportie tot de handeling. Waar komt dat vandaan?

Is dat nog altijd, vraag ik me af, een gevolg van de pandemie? Het sociale geweld ervan: te moeten kiezen wie je blijft zien, misschien zelfs omhelzen, en wie niet. Een grens te trekken tussen je allernaasten en ‘de rest’, zelfs als het goede vrienden zijn. Al het onzichtbare bindweefsel dat toen vervluchtigd is. Praat ik daarom meer met vreemden het afgelopen jaar? Probeer ik dat weefsel weer aan te maken?