Mag ik mansplainen over mijn mannelijke zwaktes?

‘Muziek, schilderkunst, architectuur, alles wat hij bemind heeft, heeft hij bemind met de ziel van een ongelukkige minnaar,’ schrijft Simone de Beauvoir over de romantische schrijver Stendhal (1783-1842). ‘Als hij zijn wandelingen in Rome beschrijft duikt op iedere pagina een vrouw op; in het berouw, het verlangen, het verdriet en de vreugde, die zij in hem hebben gewekt, leert hij de neigingen van zijn eigen hart kennen.’

Het spijt me als ik wat narcistisch klink, maar toen ik dit las dacht ik mezelf te herkennen. Bij mij is de liefde ook nooit ver weg. En de liefde is zoals we weten altijd gemankeerd. Want verlangen ís ontbreken. Wat heeft mij ontbroken in mijn lange liefdesloopbaan die al op de kleuterschool begon? De bron zal vast in mijn hechtingsjaren liggen. Ik moet op mijn hoede zijn dat ik daarmee niet mijn moeder verdacht maak en met haar alle vrouwen, want De Beauvoir heeft onmiddellijk door hoe ‘de grote, gemeenschappelijke mythen bij iedere schrijver afzonderlijk hun afspiegeling vinden.’ In dit geval zien we de vrouw ‘als vlees; het lichaam van de man is verwekt in het moederlichaam en dat wordt opnieuw geschapen in de omhelzingen van de beminde.’

Maar zo zie ik het niet hoor: de vrouw als natuur en de man die met zijn hechtingsproblematiek de motor is van de cultuur. Sta me toe even te mansplainen over mijn zwaktes en die van de mens in het algemeen? De bron van onze verlangens laat zich nooit zien. Maar we zouden evengoed het verlangen niet voelen als we dit niet projecteren op een toevallige passant. Zoals het licht van de zon niet verschijnt zonder een hemellichaam te treffen. Dus laten we lekker projecteren in de wetenschap dat het projecties zijn.

Als poes in de avond met haar lieve nageltjes luid spinnend mijn hoofdkussen melkt, denk ik vaak aan de dag dat ik haar ophaalde van de boerderij. Ze was de laatste uit het nest. Nadat ze bij de moederpoes dronk nam ik haar mee. Toch denk ik dat ze van mij houdt als ze spint.