Home Avishai Margalit: ‘Andere mensen hebben ook wel eens gelijk’

Avishai Margalit: ‘Andere mensen hebben ook wel eens gelijk’

Door Anton de Wit op 10 december 2008

10-2008 Filosofie magazine Lees het magazine

Vroeger was hij verontwaardigd, niet bereid om een compromis te sluiten. Tegenwoordig – ouder en wijzer – verdedigt de Israëlische filosoof Avishai Margalit de waarde van de schikking. Al blijft er een uitgangspunt waarover hij weigert te onderhandelen: ‘Een mens mag niet vernederd worden, punt.’

‘Ik was soldaat in de oorlog van oktober 1973 tussen Israël en Egypte. Ik was gelegerd bij het Suezkanaal in de eenheid van Ariel Sharon, destijds commandant. In mijn ogen was dit een onrechtmatige oorlog. Dus tijdens een wapenstilstand richtte ik met een aantal vrienden een politieke partij op. De regering reageerde nerveus en vaardigde een decreet uit: iedere soldaat die zichzelf namens deze partij verkiesbaar had gesteld voor het parlement, moest het leger verlaten. We moesten maar onrust gaan stoken in de publieke arena.’

‘Voor ik het wist zat ik in een vliegtuig terug naar Israël. De eerste dag dat ik terugkwam in Jeruzalem kreeg ik een opdracht van mijn partij: ik moest een delegatie Amerikanen ontvangen en toespreken in een hotel. Ik was boos op de Israëlische regering en hield een bevlogen toespraak. Naderhand kwam een van de toehoorders naar me toe: Irving Howe, een van de grootste linkse intellectuelen uit de VS in die tijd. Hij zei: “Ik ben het helemaal eens met wat je zegt. Maar waarom richt je een politieke partij op, alleen maar om je gelijk te halen? Ik zie jou dezelfde fouten maken die ikzelf heb gemaakt.” Hij was zelf trotskist geweest, maar hij zag het trotskisme nu als een sektarische beweging, helemaal overtuigd van het eigen gelijk. “Sektarisme”, zei hij tegen mij, “is een ziekte, een geestelijke aandoening.” Hij raadde me aan om lid te worden van de Labour-partij en die van binnenuit te veranderen. Ik was het op dat moment niet met hem eens. Ik antwoordde: “Alleen een worm verandert de appel van binnenuit.” Maar ik moet toegeven: zijn woorden maakten indruk op me. Vanaf dat moment heeft het onderwerp sektarisme me niet meer losgelaten.’

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Dit artikel op Filosofie.nl is alleen toegankelijk voor abonnees. Met liefde en zorg werken wij iedere dag weer aan de beste verhalen over filosofie. Steun ons door lid te worden voor maar €4,99 per maand. Log in om als abonnee direct verder te kunnen lezen of sluit een abonnement af.