Home Arnon Grunberg: ‘De mens is een wezen dat rollen speelt’

Arnon Grunberg: ‘De mens is een wezen dat rollen speelt’

Door Frank Meester op 12 december 2017

Cover van 01-2011
01-2011 Filosofie magazine Lees het magazine

Als journalisten zich afvragen wie, nu Mulisch, Reve en Hermans zijn overleden, de nieuwe grote drie van de Nederlandse literatuur zijn, valt steevast de naam Arnon Grunberg. Zijn nieuwe roman, Huid en Haar, is goed ontvangen en prijkt hoog in de toptienlijsten, zijn eerdere boek Tirza is verfilmd en trekt volle zalen. Overigens meent Grunberg zelf dat je niet af moet gaan op hoge verkoopcijfers, maar op lage. In zijn dagelijkse voetnoot op de eerste pagina van de Volkskrant raadt hij lezers aan bij de boekwinkel te vragen naar de slechtst verkopende boeken en die eens te lezen. Voor zijn columns en boeken reist Grunberg de hele wereld over. Zo deed hij verslag van zijn werk als hotelmeisje in een Beiers hotel en schreef hij over zijn verblijf bij het Nederlandse leger te Afghanistan.

 

Wat kan ik weten?

‘Een roman kan je iets te weten laten komen. Ik begrijp wel dat het verdacht is om als romanschrijver de roman te verdedigen. De openhartchirurgie, behoeft geen verdediging. De roman wel. Net als het hoofdpersonage Roland Oberstein uit mijn laatste boek Huid en Haar is menigeen van oordeel dat fictie larie is, mooischrijverij voor huisvrouwen. Ik denk dat de roman ons aspecten van het menselijk leven kan laten zien die je niet zo gemakkelijk ergens anders vindt. De socioloog laat een heleboel mensen vragenlijstjes invullen en kan daardoor uitspraken doen over de gedragingen van de mens in het algemeen, de romanschrijver toont juist de uitzondering, het bijzondere. Ik zie de roman daarom als onderdeel van de menswetenschappen. Wat dat betreft sta ik in de traditie van een negentiende eeuwse naturalist als Emile Zola die met zijn realistische beschrijvingen van het menselijk leven probeerde wetenschap te bedrijven, alleen denk ik dat absurdisme veel naturalistischer is dan zijn zogenaamde realisme. Natuurlijk probeert de schrijver meer dan de wetenschapper ook iets moois te maken, maar de schoonheid kan niet op zich staan, die is bijna altijd functioneel. Romans gaan over sociale vraagstukken. Fictie wil iets wezenlijks van het leven laten zien: waarheid moet de inzet zijn.’ 
 

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Dit artikel op Filosofie.nl is alleen toegankelijk voor abonnees. Met liefde en zorg werken wij iedere dag weer aan de beste verhalen over filosofie. Steun ons door lid te worden voor maar €4,99 per maand. Log in om als abonnee direct verder te kunnen lezen of sluit een abonnement af.