In mijn puberteit raakte ik verslingerd aan de muziek van Bruce Springsteen. Ook al bleek zijn gitaarrock vooral een overgang naar andere muziek weg van de discosound uit mijn jeugd, het is een oude liefde gebleven die soms nog flink opvlamt.
Het is altijd een beetje link om verfilmingen te zien van artiesten die je bewondert. Ik vroeg me dan ook af waarnaar ik op zoek was, toen ik naar de bios ging om Deliver me from nowhere te zien, de biopic van Springsteen – gespeeld door Jeremy Allen White, die ik eveneens bewonder.
Hoe mooi ook gefilmd en hoe goed ook de cast, het verhaal bleef een wat langdradig, eenzijdig en pathetisch inkijkje in het leven van een artiest die op het punt staat een wereldster te worden. Maar ergens halverwege de film wordt het ontstaan van Born in the USA in scène gezet – een van de saaiste en bekendste liedjes van Springsteen. Kippenvel. Hoe had ik de schoonheid van deze grijsgedraaide plaat al die tijd over het hoofd gezien?
Ik moest denken aan wat ik niet lang daarvoor had gelezen bij de Spaanse filosoof María Zambrano (1904-1991) in haar essay ‘Waarom we schrijven’: ‘Glorie is een schrijver die zonder zich dat voor te nemen wacht, en vol overtuiging luisterend in zijn hunkerende afzondering erin slaagt om het onthulde geheim getrouw te vertolken.’
Wie iets nieuws wil horen hoeft niet op zoek naar het nieuwe.
Even tussendoor …
Meer columns lezen van Coen Simon? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief:
