De natuur maakt geen onderscheid tussen misbaksels en wonderen

Hans Klok hoefde er niet lang over na te denken toen hem ooit tijdens een interview werd gevraagd wat het verschil is tussen goochelen en toveren. ‘Toveren is echt!’ De interviewer kon nauwelijks geloven dat deze grote illusionist geloofde in tovenarij, voodoo zelfs en ‘in geloof enzo’. Ik moet zeggen dat ik zelf ook geen groot verschil zie tussen geloof en bijgeloof, maar wel tussen een truc en een wonder. Onder het wonder kunnen we niet uit.

We zeggen het niet snel hardop, maar veel ouders vinden hun kroost een wonder. We denken het met enige schroom, want je weet dat jouw kinderen op dezelfde manier als alle andere mensenkinderen, dieren en welke natuur dan ook voortkomen uit een gedetermineerd proces van voortplanting, geslachtelijk of ongeslachtelijk. De natuur zelf maakt geen onderscheid tussen misbaksels en wonderen. Het gaat alleen over zijn of niet-zijn.

Toch is het feest van kinderen hebben dat je telkens weer verwonderd bent dat ze groeien, dat ze dingen kunnen en vooral dat ze precies zo zijn als ze zijn. Ongelooflijk, hoe kan het? Vooral jonge ouders zijn erdoor gegrepen, maar natuurlijk houdt dit nooit op. We worden hooguit wat voorzichtiger in onze bewondering. Alleen al omdat we weten dat anderen waarschijnlijk net zo weinig om jouw kinderen geven als jij om die van hen.

Maar waarom houden we ons eigenlijk in? Waar komt die schroom vandaan? Misschien moeten we het vergelijken met dansen of muziek maken, of beter nog met praten. Zolang we ons eraan overgeven spreekt het allemaal vanzelf. Maar denken we erover na, dan staan we er ineens naakt en hulpeloos bij. Als Adam en Eva vlak na die wonderlijke schepping. Wij kúnnen niks, we doen wat wij kunnen. Maar hoe het kan dat we kunnen, is een wonder.