Wanneer we een modern gebouw in een natuurlandschap planten, dan ervaren we dat in het ergste geval als een doorn in het oog, in het beste geval verlenen natuur en cultuur elkaar een nieuwe horizon: het gebouw verkrijgt een natuurlijk overwicht dat het ontleent aan dezelfde krachten waarmee watervallen, gele onweersluchten, besneeuwde bergtoppen en eeuwenoude eiken indruk maken. En het landschap raakt op haar beurt door de geest van cultuur bezield. Van onverschillige natuur is geen sprake meer. Kunsthistorisch loopt er een lijn van het gebruik van landschappen in de schilderkunst tot aan de selfies in de socials. In dat kader vallen het planten van bomen, het krullen van wimpers en het epileren van wenkbrauwen onder dezelfde beauty care.
Even tussendoor …
Meer van hetzelfde anders zien? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief:
