Home Kunst Beelden voor even
Kunst

Beelden voor even

Door Claudia Galgau op 25 juni 2019

Beelden voor even
07-2019 Filosofie magazine Lees het magazine

Waarom zouden we kunst maken voor de eeuwigheid? Rain Wu maakt eetbare beelden die net als wij zullen verdwijnen.

Ik wil architectuur maken die leeft, groeit en sterft, net zoals wijzelf en de rest van de natuur’, vertelt de Taiwanese kunstenaar Rain Wu (1987). We zitten in haar studio in de Van Eyck Academie in Maastricht, waar ze standbeelden maakt van materialen die beperkt houdbaar zijn. Tot en met 7 juli stelt ze die tentoon in Corridor Project Space in Amsterdam. Ze serveert er ook een diner serveert dat aansluit bij haar werk.

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Dit artikel op Filosofie.nl is alleen toegankelijk voor abonnees. Met liefde en zorg werken wij iedere dag weer aan de beste verhalen over filosofie. Steun ons door lid te worden voor maar €4,99 per maand. Log in om als abonnee direct verder te kunnen lezen of sluit een abonnement af.



We Move Silently Towards the Far Shore (2019), Rain Wu

Wu is opgeleid als architect aan het Londense Royal College of Art, en heeft als kunstenaar verschillende grootschalige installaties gemaakt voor internationale biënnales en musea. Zo bouwde ze onlangs een metershoge stalen constructie in de tuin van The Palestinian Museum in Birzeit, op de Westelijke Jordaanoever, als reactie op het complexe systeem van grenzen daar.

Tijdens haar verblijf bij Van Eyck realiseerde Wu zich hoe ontevreden ze was over klassieke bouwmaterialen als staal en beton, die weliswaar lang meegaan, maar die op termijn erg destructief zijn voor hun omgeving, aldus Wu. In haar recentste werk zet ze vraagtekens bij het doel van architectuur en de relatie tot ons als mens. ‘We bouwen met het onderliggende idee dat gebouwen zo lang mogelijk moeten blijven bestaan. Dat ze ons als mens moeten kunnen overleven’, zegt Wu. ‘Maar waarom willen we dat eigenlijk zo graag? Wij sterven, en wat wij maken gaat ook verloren. Uiteindelijk is niets voor altijd.’

We stappen nooit twee keer in dezelfde rivier, zei de pre-Socratische filosoof Heraclitus. Hij geloofde dat verandering het belangrijkste kenmerk van de realiteit is, het enige waar we echt zeker van kunnen zijn. ‘Dus waarom zouden we gebouwen maken die een illusie van onveranderlijkheid en oneindigheid in stand houden?’

Vanuit die gedachte werkt Wu nu met materialen die tijdelijk zijn en hun eigen levensloop hebben. Voor het project We Move Silently Towards the Far Shore maakt ze standbeelden van eetbaar rijstpapier en rijstnoedels. Ze weekt hiervoor het rijstpapier in water, plakt het over een mal en laat het in lagen opdrogen.

Het is niet de eerste keer dat Wu kunst van eetbare materialen maakt: ‘Ik hou van eetbare materialen, omdat ze even bekend zijn voor een medekunstenaar als voor mijn moeder. Iedereen eet, je kunt er niet onderuit.’ Eerder ontwierp ze een menu waarbij elk gerecht een klein standbeeld was en een periode uit de Taiwanese geschiedenis symboliseerde. ‘In het vorige werk wilde ik laten zien dat er ook andere manieren zijn om valide kennis te produceren, manieren die niet afhankelijk zijn van taal of logica en onze andere zintuigen. Maar in deze nieuwe serie wil ik niet degene zijn die betekenis aan het materiaal geeft. Ik wil het materiaal zelf laten spreken en mij laten leiden, in plaats van andersom.’

Dat is volgens Wu een manier van omdenken die de hedendaagse wereld hard nodig heeft. ‘Tegenwoordig moeten dingen volgens een volledig uitgedacht plan lopen, en zo efficiënt en winstgevend mogelijk zijn’, vertelt ze. ‘Mensen maken dingen niet vaak meer voor het object of proces op zich, maar denken al gauw na over hoe waardevol het is voor potentiële investeerders. De lens van winstgevendheid is zo belangrijk geworden, dat we vergeten zijn dat er ook andere lenzen zijn waardoor we naar de wereld kunnen kijken.’ Omdat haar rijstpapierbeelden eetbaar zijn en brozer zijn dan doorsnee beelden, vormen ze  een protest tegen de verwachting dat alles nuttig, efficiënt en makkelijk te verhandelen moet zijn.

Haar beelden richten zich ook tegen onze neiging om de natuur te ordenen, waarin we volgens Wu zijn doorgeslagen.

Ze wijst naar een gepotte avocadoplant voor haar raam: ‘Ik dacht altijd dat dit de normale grootte van een avocadoplant was, omdat ik ze altijd zo heb gekocht. Maar laatst was ik in Taiwan en stond ik onder een enorme boom die alles overschaduwde. Dat bleek een avocadoplant te zijn. Toen realiseerde ik me hoe weinig ik wist over wat de natuur allemaal kan.’

In haar serie eetbare beelden wil Wu het natuurlijke materiaal de ruimte geven om zichzelf te ontwikkelen, in plaats van het materiaal iets op te leggen.

‘Terwijl ik de serie maakte, luisterde ik naar de schrijver Haruki Murakami, en hoorde ik de zin “we move silently towards the far shore”. Ik heb de serie zo genoemd omdat ik ook op ontdekkingsreis ben naar een nieuwe wereld waarin het tijdelijke en onzekere wordt omarmd.

Relevante berichten

Filosofie is makkelijker als je denkt: schoonheid
Filosofie is makkelijker als je denkt: schoonheid
Kunst
Voor leden

Filosofie is makkelijker als je denkt: schoonheid

Filosofie Magazine hecht evenveel waarde aan het denkwerk dat al door oude denkers werd verricht als aan het zelf leren denken. We leren iets door iets na te doen. Zo leren we ook denken door het nádenken van de grote denkers. Maar hoe goed nadenken ook is, zelf denken is het beste. Zeker in een tijd waarin van iedereen wordt verwacht zelf bronnen te kunnen checken en een eigen mening te kunnen vormen. In ons katern ‘Filosofie is makkelijker als je denkt’ helpen we u nog beter op weg in het zelf leren denken.

Lees meer
Patrick de Rynck: ‘Kijken en zien zijn twee verschillende dingen’
Patrick de Rynck: ‘Kijken en zien zijn twee verschillende dingen’
Kunst
Voor leden

Patrick de Rynck: ‘Kijken en zien zijn twee verschillende dingen’

Classicus Patrick De Rynck verdiepte zich in de kunst van het kijken. Wat gebeurt er als we naar kunstwerken kijken? En hoe zit het met de relatie tussen wat we zien en wat we weten? ‘Het is een illusie dat je onbemiddeld kunt kijken.’

Lees meer
Susan Sontag (1933-2004) was een denker die wilde voelen
Susan Sontag (1933-2004) was een denker die wilde voelen
Kunst
Voor leden

Susan Sontag (1933-2004) was een denker die wilde voelen

Filosoof Susan Sontag was wars van interpretatie, verhullende woorden en vertekenende beeldvorming. Je kunt je beter overgeven aan de sensaties die kunst oproept. Beeld Hajo de Reijger We moeten leren om meer te zíén, meer te hóren, meer te vóélen,’ schreef de Amerikaanse Susan Sontag in het openingsstuk van de… Read More

Lees meer
‘We moeten ons ook inleven in het slechte’
‘We moeten ons ook inleven in het slechte’
Kunst
Voor leden

‘We moeten ons ook inleven in het slechte’

Eline Arbo is theatermaker. Ze regisseerde onder andere Tjechovs Drie zusters en won de Regieprijs 2020 met Weg met Eddy Bellegueule. Beeld Martin Dijkstra Wat kan ik weten? ‘Theater draait om twijfel en verbeelding. Als regisseur bedenk ik wel het concept, maar theater blijft een open, collectieve kunstvorm waarbij… Read More

Lees meer