Hadden mijn gasten het echt naar hun zin of waren ze gewoon beleefd?

Even geleden gaf een vriendin me een masu, een houten bakje dat in Japan vroeger als maatbeker diende voor de rijst en tegenwoordig nog wordt gebruikt om sake uit te drinken.

Eén manier waarop de sake wordt geschonken is door een kleiner glaasje in de masu te plaatsen en het zo vol te gieten dat het overstroomt – een gebaar waarmee de schenker laat zien dat je genoeg krijgt, meer dan genoeg, zelfs meer dan eigenlijk handig is.

Ik kan daar niet aan denken zonder het te zien als metafoor voor hoe een mens bevestiging kan zoeken. Hadden mijn gasten het echt naar hun zin of waren ze gewoon beleefd? Op mijn meest onzekere momenten is het pas genoeg als ook de masu wordt overgoten in een groter bakje, en dat ad infinitum, in een oneindige reeks groeiende, overspoelende, bevestiging-zoekende bakjes.

Hoe ik wil dat het gaat, is hoe we jenever schenken: tot de vloeistof bol staat. Minder en het glas is nog niet vol, meer en het gaat mis. Maar het probleem met hoe ik aan het denken ben geslagen – door middel van beelden – is dat ik geen idee meer heb voor welk gedrag dat jeneverglas een goede metafoor zou zijn.