Home Frits Bolkestein over het liberalisme van Sir Karl Popper

Frits Bolkestein over het liberalisme van Sir Karl Popper

Door Frits Bolkestein op 12 november 2012

Frits Bolkestein over het liberalisme van Sir Karl Popper
01-2001 Filosofie magazine Lees het magazine

Volgens Frits Bolkestein is Karl Popper een voor­beeld voor elke liberale politicus. Maar ook de pleitbezorger van de open society is onderhevig aan vulgarisering van zijn ideeën: Het door Popper geïntroduceerde begrip social enginee­ring werd van een praktisch liberaal tot radi­caal socialis­tisch beleids­instru­ment – van scalpel tot houwde­gen.

 

Karl Popper werd geboren in 1902 in Wenen, de hoofd­stad van de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie. In zijn autobiografie schetst hij het heersende klimaat waarin hij opgroeide, ‘een sfeer van liberalisme in geheel Europa ten westen van tsaristisch Rusland; een atmosfeer die ook in Oostenrijk heerste en die, naar het zich laat aanzien, voor­goed vernietigd werd door de Eerste Wereldoorlog’.

Het is niet overdreven leven en werk van Karl Popper voor een belangrijk deel te plaatsen in het verband van de twintigste-eeuwse cyclus van bloei, crisis en wederopstanding van het liberalisme, een crisis die inzette met het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en die uiteindelijk een kleine tachtig jaar zou duren. Pas met het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991 kwam een einde aan deze lange nacht van het totalitarisme en kon het vrijheidsideaal waar Popper zich zijn leven lang voor heeft ingezet, weer tot volle bloei komen.

Niet dat ik hiermee overigens de auteur met de liberale poli­tieke stroming vereenzelvig. Hoewel Popper zichzelf als klas­siek liberaal omschreef, zijn er immers ook aanwijzingen dat hij bepaalde sociaal-democratische sympathieën bezat en zelfs niet geheel van conservatieve sentimenten vrij was – men leze daartoe bijvoorbeeld zijn beschouwingen over de muziekgeschie­denis, waarin hij verklaart Schubert als de laatste echt grote componist te beschouwen en waarin hij zijn afkeer van het ‘intellectueel solipsisme’ van moderne componisten als Schön­berg en Alban Berg niet onder stoelen of banken steekt.

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Dit artikel op Filosofie.nl is alleen toegankelijk voor abonnees. Met liefde en zorg werken wij iedere dag weer aan de beste verhalen over filosofie. Steun ons door lid te worden voor maar €4,99 per maand. Log in om als abonnee direct verder te kunnen lezen of sluit een abonnement af.