Sartre: 'Span me voor je karretje, Laura'

Sartre, sartre zegt sorry, theater

klik om een oordeel te geven!
Laura: He Sartre ik mag een blogg schrijven voor Filosofie Magazine.
Sartre: Wat is dat een blogg?
Laura: Oh een soort dagboek maar dan dat je er iedereen mee lastig valt.
Sartre: Oh daar houd ik wel van.
Laura: Ja...ik ook normaal maar ik vind het een beetje eng.
Sartre: Waarom?
Laura: Nou in mijn fantasie of op een podium met jou babbelen dat vind ik heel fijn...maar op zo’n site vind ik het een beetje spannend...ik bedoel mensen kunnen het tien keer overlezen en checken of het historisch correct is of niet.
Sartre: Laura gebruik mij alsjeblieft.
Wat maakt het uit of dat historisch correct is of niet. Niemand weet dat wat ik zou zeggen. Misbruik me. Zoals iedereen altijd de geschiedenis misbruikt, zoals elke filosoof altijd weer voor het karretje gespannen word van degene die hem leest. Span mij voor je karretje...
Je bent te eerlijk echt waar.
Te gewetensvol...en te bang voor de mensen.
Wat als ze Sartrekenner zijn, denk je angstig.
Dat maakt niets uit.
Ik ben wie ik ben in jou hoofd.
En zo moet je me neerzetten.
Ik geloofde in politieke actie in maakbaarheid in mijn tijd.
Ik deelde pamfletten uit op straat, jij zou dat niet doen kunnen of durven, jij doet iets anders...
Historische correctheid interesseerde me niet dus iedereen die zich daar mee bezig houdt kan dat nu loslaten.
Jij deelt geen pamfletten uit, maar doe wat jij kan doen...en gebruik mij als inspiratiebron.
Laura: Wat kan ik doen dan?
Sartre: Met mij kletsen bijvoorbeeld en mij jou moed in laten spreken.
Laura: Zou jij dat doen?
Sartre: Geloof jij dat ik dat zou doen?
Laura: Ja.
Sartre: Dan is het zo!
Sommige vrouwen vallen op de verkeerde mannen. Laura valt op de verkeerde filosofen. Laura zoekt Sartre op omdat ze zich zorgen maakt over zichzelf en haar vrienden. Zij en de dertigers om haar heen hebben sinds hun twintigste alles gedaan om hun ‘vrijheid’ te veroveren... maar nu blijkt dat een beetje saai gezelschap te zijn.
Laura probeert aan Sartre uit te leggen dat zij en haar generatiegenoten zich zo verantwoordelijk voelen voor hun “eigen leven” – een verantwoordelijkheid waar Sartre ze mee opgezadeld heeft – dat ze bijna niet durven te bewegen... en dus series kijken onder de dekens op de bank. Series waarin mensen voorkomen die nooit series kijken op de bank omdat ze WEL een leven hebben. En dan praat ze met haar zogenaamde vrienden over de zogenaamde mensen uit die series alsof echte mensen echte vrienden zijn… waardoor ze elkaar niets over zichzelf vertellen maar dat kunnen ze ook niet want ze maken niets mee want ze kijken series op de bank. Laura buigt zich met compassie en zorg over alle mensen in haar omgeving die vrije keuze zo belangrijk vinden dat ze niet meer durven kiezen... die zulke hoge eisen aan zichzelf stellen dat ze niet meer tot elkaar komen. Mensen die koffie verkeerd drinken in cafeetjes en filosoferen over het leven en nadenken over het leven maar nauwelijks een leven hebben omdat ze te bang zijn om te falen.

Lezers van Filosofie Magazine krijgen 3,50 euro korting op de voorstelling Sartre zegt sorry van Laura van Dolron. Klik hier om kaartjes met korting te bestellen.
In het gebouw van het Nationale Toneel in Den Haag en in Frascati in Amsterdam.
Tot 21 mei.

Reacties