Privézaak?

privé, werk, politiek, identiteit

klik om een oordeel te geven!
Stel. Je woont in New York en je mag de nieuwe burgemeester kiezen. De enige Democraat is de 49-jarige Anthony Weiner. Maar hij is omringd door schandalen. Hij twitterde een foto van zijn stijve geslachtsdeel per ongeluk aan 40.000 van zijn volgers, terwijl die voor een 22-jarige vrouw bedoeld was.
Het schandaal is drievoudig: de foto zelf is scandaleus, de beoogde ontvanger is stukken jonger dan hij, en hij is getrouwd.

Dat hoeft natuurlijk geen barrière zijn om op hem te stemmen. Zijn seksuele leven is immers een privézaak. Hij kan best een prima burgemeester zijn. John F. Kennedy kon er in zijn tijd ook wat van.
Maar toch. Zijn gedrag, waarbij hij herhaaldelijk in de fout vervalt na eerst publiekelijk te hebben aangekondigd dat iets nooit meer zal gebeuren, maakt hem chantabel. Bovendien: als hij geen controle heeft over zijn driften in zijn liefdesleven, heeft hij die wellicht ook niet op zakelijk gebied. Misschien geilt hij op macht zoals op meisjes en kan New York zelf hem niet zoveel schelen.

Hoe valide is dat laatste argument? Is het zo dat je werkambities en je persoonlijke (liefdes)leven wel uit elkaar kunt houden? Toen ik erop ging letten, bleek dat we dit soms wel en soms niet doen. Van vrouwen die Vijftig tinten grijs verslinden, denken we niet meteen dat ze op de werkvloer ook het liefst vastgebonden worden. Maar bij de finale van de beste singer-songwriter van Nederland verdedigt jurylid Roos-Anne haar favoriete zangeres als volgt: ‘Jij hebt zoveel lelijks over je karakter over je heen gekregen, maar het gaat er niet om of je een goed karakter hebt, maar om hoe je optreden is, en dat is formidabel.’

Is de mens een ‘geheel’ of moeten we prestaties op het werk en blunders in het privéleven scheiden? Bij politici is dat vrijwel onmogelijk geworden. Het privéleven van een politicus is een wapen in handen van de vijand, in dit geval de Republikeinen. Een musicus kan zich meer veroorloven, dat geeft haar of hem zelfs street credibility.

Tot slot. Ik hoorde Hannah Arendt onlangs in een fragment van Zomergasten beweren dat het vrouwen lelijk stond om bevelen uit te delen. Dat was in 1964. In 2013 vind ik het lelijk als vrouwen blijven plakken aan de zijde van hun echtgenoot om zijn seksuele/politieke blunders goed te praten. Huma Abedin is prachtig, maar wordt lelijk als ze verklaart dat ze vertrouwen heeft in haar man en daarbij tegelijkertijd het hoofd buigt. Haar lichaamstaal verklaart iets anders. Huma Abedin heeft meer in haar mars. Op haar zou ik stemmen als ik het niet zo lelijk vond staan dat ze zich zo in bochten wringt om haar man te redden van zijn politieke ondergang.

Reacties

wat ik weet over jfk is dat hij niet goed klikte met de staat israel ivm met een bouw van een nucleare kern centrale toenmaals
wat betref over de russen waren de russen eerder de agressor dan de Amerikanen reden;de russen hadden toen al de Cubanen
en castro Russische marine schepen gestuurd in de zin van hier ben ik nou dan net onder de voeten van de vs.
en in die marine schepen zaten echte kruisraketten met een nucleare lading dat toch door de vs verhinderd werd
geen geschiedenis gelezen ?

true story op 21-09-2013 om 09:15

Go East Young Man

Enige aannamen en uitgangspunten kloppen niet. John F. Kennedy was een grote schurk, die onnodig een kernoorlog riskeerde om de Russen in te peperen wie er globaal de baas is -- toen al. Een schurk dus op een politiek argument.

Verder denk ik dat we de tijd waarin we ons Angelsaksisch spiegelen, voorbeelden aan de Amerikaanse maatschappij ontlenen in eigen argumentaties, redeneringen en probleemstellingen, achter ons moeten laten. Die maatschappij blijkt, in haar structuren, zozeer verdorven (ik doel hier niet op John en Jane Doe) dat zij totaal verzand is. En ik heb het dan niet over geslachtsdelen (wat dat betreft is het duidelijk dat de penisnijd in de VS endemische proporties heeft aangenomen: begon met de hummer, de wagen die zegt 'ik heb een klein pikkie' [drang naar street credibility], maar al geruime tijd in het eindstadium: de hegemonie over de wereld, een gevolg van een onderbewust besef van laagwaardigheid; talk about identity!).

Wie die What's-in-a-name Weiner is (spreek waarsch. uit 'Wiener' -- slang voor pik) is me een raadsel. In dat 'per ongeluk' geloof ik helemaal niet, dat is een beetje een verhaal van plausible deniability. Hij zal wel met alle geweld een scheiding willen forceren maar z'n vrouw wil niet, zoiets.

De paragraaf met Hanna Ahrendt (die ken ik), en die andere H.A. (ken ik niet eens van naam), die begrijp ik niet. Staat de opvatting van Arendt-toen haaks op die van Jensen-nu? Ze sluiten elkaar geenszins uit. Ze komen wat overeen voor zover een kwaadwillende er 'jaloezie' achter zou vermoeden, wat er waarschijnlijk niet de bedoeling van is. Overigens is jaloezie een mooie emotie, die ten onrechte meestal een slechte naam heeft.

We zei ook weer: "We don't see things as they are, we see them as we are "?
O ja, Anaïs Nin. Die kon er ook wat van.

bjd

Bauke Jan Douma op 17-09-2013 om 09:15