Denker des Vaderlands

Quadruplex



klik om een oordeel te geven!
Veel goedbedoelende instanties die aan mijn ontwikkeling willen bijdragen, beginnen met de waarschuwing: de wereld wordt steeds complexer. Het effect van die uitspraak is bij mij niet het gewenste. Ik begrijp ineens waarom ik doorgaans nauwelijks een idee heb van waar ik mee bezig ben, maar tegelijk geeft het mij de zekerheid dat het alleen maar erger zal worden. In plaats van een stimulerende sense of urgency voor persoonlijke groei te voelen, word ik lichtelijk moedeloos en omarm ik uiteindelijk de wunderbare Hoffnungslosigkeit, die in de mystiek met ‘Gelassenheit’ en ‘quiëtisme’ wordt aangeduid. Ik laat alle zelfhulpboeken ongelezen, en dat kan niet de bedoeling van de instanties zijn geweest. Omdat ik als Denker des Vaderlands steevast tot de optimisten word gerekend, kan ik het er zelf trouwens ook niet bij laten. Ik ben het aan mijn stand verplicht niet in verwarring te berusten.

Hoopgevend is dat Hegel opgemerkt heeft dat het denken ophoudt waar het rekenen begint. Nu mijn denken is vastgelopen op het fenomeen ‘complexiteit’, kan het rekenen dus beginnen. Complexiteit betekent niets anders dan ‘bestaan uit verscheidene lagen’, maar om hoeveel lagen het gaat hangt af van de materie waarover je spreekt. In de houtbewerking spreken wij bijvoorbeeld van simplex bij één laag hout en van triplex bij drie. De complexiteit van triplex is 3. Geldt dezelfde rekensom ook voor het gelaagde leven?  Bij één laag zou het leven simplex zijn, bij twee lagen duplex, enzovoort. Op die manier ben ik mijn leven gaan berekenen en ik kwam uit op een complexiteit van 4. Mijn leven is quadruplex.

Eerst maakte ik mijn leven duplex: een privélaag en een publieke laag. Bij nadere waarneming bleek echter de privélaag gesplitst te moeten worden in een huiselijke laag (vrienden en familie) en een economische laag (collega’s en klanten). Maar het bleef niet bij triplex, want ook in de publieke laag bleek een tweedeling nodig om de gelaagdheid van mijn activiteiten goed te kunnen beschrijven. Als ik de publieke ruimte betreed, kan ik politiek bijdragen aan de wetten waaraan ik mij te houden heb, maar ik kan ook vrij van elke verplichting maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen. Zo kom ik op quadruplex: de huiselijke laag, de economische laag, de maatschappelijke laag en de politieke laag. Dan zie je in één oogopslag dat je je werk niet altijd mee naar huis moet nemen en dat het opmerkelijk is als de politiek vrijwilligerswerk begint te promoten. Zo kun je alle verwarring te lijf, privé en maatschappelijk.

De complexiteit van het leven is 4. Met vier lagen in het leven kun je alle listen aan. De uitspraak ‘Het leven wordt steeds complexer’ is waar, dan en slechts dan als iemand een laag, een domein, een sfeer aan het leven toevoegt.

Reacties

Complex ik krijg er gewoon complexen van, waarover de psychiater zijn licht dan weer moet laten schijnen, maar die domineert mijn psyche, doordat hij als vermeende specialist zichzelf als hulpverlener ziet en daardoor in een niet gelijkwaardige relatie met mij probeert te overleggen. Hierdoor spreken we elkaars taal niet en praten we langs elkaar heen, waardoor het steeds complexer wordt. Taal en begripsverwarring maken onze wereld complexer. Dit is niet nodig, als we ons beter aan de afspraken (of ook wel axioma's) houden. Wij creëren zelf deze complexe wereld omdat wij ons meer door emotie, dan door de ratio laten leiden.
De ratio heeft veel met wiskunde te maken. Met mathematische analyses kun je iets wat aanvankelijk complex lijkt vereenvoudigen, je moet je alleen wel aan je uitgangspunten (Axioma's) houden anders verzand je. De axioma's worden onderzocht op geldigheid, door steeds maar weer stellingen te poneren en door de reacties die je krijgt wordt de stelling getoetst op waar of niet waar. Hiermee creëren we onze eigen werkelijkheid. Ik wil vast een stelling lanceren als beginpunt. Religie is de ultieme filosofie. Hierbij kom je automatisch bij het vastleggen van definities (collectieve afspraken) Bijvoorbeeld hoe definiëren wij religie. Als we hier met z'n allen over brainstormen, komen we er vast wel uit en maken we het complexe leven iets overzichtelijker wat voor iedereen voordelen biedt.
Ik hoor graag reacties. eventueel ook mailen naar wieberentjeerdsma@me.com

Wieberen Tjeerdsma op 12-08-2013 om 06:59

STRIJD OP LEVEN EN DOOD

de "complexiteit van het leven is 4"

Waarom zou het? Zelf, wetend dat het leven vele facetten heeft, denk ik eerder aan
een veelvlak in de Euclidische 3-dimensionele ruimte. Een ieder 'is' zo'n veelvlak, en
de ruimte waarin men zicht 'vindt' is ook zo'n veelvlak, per definitie groter.
Bij sommige zijn de raakpunten en raakvlakken (de facetten) met de omringende
ruimte (veelvlak) groter dan bij een ander, of frequenter dan van een ander, of
diverser dan bij een ander. Dat verklaart de verschillen van ('sociale') interactie.

Maar ach -- ook dit, die facetten en veelvlakken, vind ik eigenlijk een onbeholpen
beeld. 'Het leven', hoe vind je daar een pasklare, aansprekende metafoor voor?
Is niet 'het leven' (zoals hier onder de loep genomen) louter en alleen maar ook
volkomen subjectief (alles wat objectief vastgesteld kan worden valt hier buiten be-
schouwing want is wetenschap en valt niet onder de subjectieve ervaring).

Kortom: Is niet alle vereenvoudiging, alle simplificatie van dit hoogst complexe
fenomeen (genomeen) een greep naar een 'dood lichaam''?

Bauke Jan Douma op 19-07-2013 om 06:59

Onder al die lagen zit nog de persoonlijke, introverte laag, waarin alles beleefd wordt. Daar lijkt onze persoonlijke realiteit te zetelen, die eigenlijk de enige is die we kennen. De laag die gelooft dat er ook dingen buiten zichzelf bestaan, maar tevens gelooft dat hij daar zelf ook deel van uitmaakt. Complex? Wat gedacht van een structuur van 100 miljard neuronen maal 10 duizend axons?

Bert Morrien op 13-07-2013 om 06:59

Doet me denken aan het feit dat volgens de oude Grieken er 4 elementen zouden zijn.

J. van Leyden op 12-07-2013 om 06:59

Je gedachten zetten deze kleine denker aan het denken over het huidig tijdsbestek, beste René, en brachten me op een andere metafoor: die van de spaanplaat. De sociale media werken als een soort vermorzelaar van de door jou geschetste - op zich nog redelijke overzichtelijke - quadruplexiteit en lijmen alles aan elkaar tot een platte plaat waar alle lagen door elkaar heen lopen. Facebook, Whatasapp en Twitter zijn bijvoorbeeld uit dergelijk spaanplaat opgetrokken gedrochten waar alle vermorzelde lagen door elkaar geen zijn gemishmasht. De vrijkomende formaldehydedampen zijn hoofdpijnopwekkend. Ik overdrijf dit niet, waarde René. In plaats van lekker de krant te lezen lig ik 's ochtends om 7 uur in bed te e-mailen, te twitteren en Facebook-berichten te bekijken over babies die hun eerste patatje hebben gegeten. Zelfs op vakantie ben ik met de hele wereld verbonden via mijn Android en MacBook Pro. Zelfs als ik een volgende laag in een online spelletje heb gehaald, worden mijn Facebook-'vrienden' daarvan op de hoogte gesteld. Dank daarom voor je waardevolle gedachten, René. Ze hebben voor even mijn ogen geopend.

Jos van den Broek op 11-07-2013 om 06:59

Interessante uiteenzetting, ik vraag me wel af welke plaats 'zelf'reflectie volgens jou in dit alles heeft? Alle genoemde plexen zijn sociaal en communicatief van aard. In het privédomein hoort volgens mij ook het bewust alleen zijn thuis, ik zou het de introspectieve complexiteit noemen. Stelt die je niet in staat in het sociale complex te functioneren?

Sander op 09-07-2013 om 06:59

niks aan toe te voegen in één woord complex

jan-paul op 09-07-2013 om 06:59