De eeuwige wederkeer van

Uitgeschreven?

asielzoekers arendt

klik om een oordeel te geven!
Vandaag worden tientallen uitgeprocedeerde asielzoekers, die zich hadden verzameld in een kamp in Amsterdam Osdorp om hun uitzichtloze positie aan de kaak te stellen, uit elkaar gehaald.  Hun lot is onduidelijk. Sommigen gaan in op het aanbod van Eberhard van der Laan, en zullen vertrekken naar opvangkampen, verspreid over Nederland. Ze kunnen daar een maand blijven, alvorens – ergens begin januari – de straat weer wacht. Anderen weigeren het aanbod; de kans is groot dat hen vreemdelingendetentie wacht. Maandenlange opsluiting. Daarna: de straat.

Dit is de realiteit in Nederland. Nog maar enkele jaren geleden werd op de opiniepagina’s van kranten in een eindeloze reeks artikelen gewaarschuwd voor de barbaarse islam, die ons land overspoelde. En nee, niet alleen door politici van de PVV of reaguurders, maar door academici, filosofen, columnisten, schrijvers. Onze vrijheden stonden onder druk, weten we nog? Het was in die tijd nog bon ton om naar Voltaire te wijzen. Pal stonden ze; ze konden niet anders. Maar waar zijn ze, wanneer letterlijk onder onze ogen een groep mensen is veroordeeld tot een leven pendelend tussen detentie en de straat? Komt het ze niet uit? Deze stilte geldt overigens even zeer voor het ‘andere’ kamp uit die tijd, de relativerende columnisten en opinieschrijvers die de draak staken met zoveel standvastigheid. Blijkt hun onthechtheid dermate groot, dat niets hen meer aangaat? Was het spel altijd al belangrijker dan de inzet? 

‘Het begrip mensenrechten stortte in toen zij die verklaarden erin te geloven voor het eerst werden geconfronteerd met mensen die alle kwaliteiten en specifieke relaties verloren hadden – behalve dat ze nog mensen waren’, schrijft Hannah Arendt in The origins of totalitarianism.  Met het citaat verwijst Arendt naar de groep Joden die in de Tweede Wereldoorlog trachtte nazi-Duitsland te ontvluchten, maar nergens welkom was.  Voor dergelijke ontheemden bieden mensenrechten nauwelijks of geen bescherming. Zestig jaar later is dat niet anders, maar eigenlijk is het citaat op zichzelf staand nog te braaf. Het kan worden misbruikt als excuus: ‘Wat kunnen wij eraan doen dat die mensen hier naar toe komen?’ Vergelijk Eberhard van der Laan, die verklaarde dat Amsterdam ‘de problemen van de wereld ook niet op kan lossen’. Wellicht. Maar dat ontslaat ons niet van de plicht om op zijn minst goed te kijken wat er gaande is, en er op zijn minst over te schrijven. We weten namelijk weldegelijk heel goed raad met de stateloze illegalen in dit land. Er is een cynische wisselwerking ontstaan tussen een industrie van human containment enerzijds, en meer brute vormen van exploitatie van het menselijke lichaam anderzijds. Een netwerk van Justitie, IND, detentiecentra en zogeheten opvangkampen maken een kans op een menswaardig bestaan – zelfs in de marge – onmogelijk. Aasgieren zoals koppelbazen en pooiers weten vervolgens wel raad met wat de opvangkampen en detentiecentra na maanden op straat uitspugen. 

Het kamp in Osdorp was een protest tegen deze uitzichtloosheid. Deze vluchtelingen (ondersteund door een groep onvermoeibare vrijwilligers) slaagden erin om het begrip ‘kamp’ op zijn kop te zetten; dit was geen opslagplaats voor mensen, maar een plek voor demonstratie. Eventjes werd zichtbaar waarin mensenrechten tekortschieten, en waar humaniteit wordt gevraagd. Maar op de opiniepagina’s bleef het - op enkele stukken na - akelig stil.

Op de hoogte blijven van filosofie? Neem nu 3 nummers Filosofie Magazine voor maar € 15,95 en ontvang gratis de Filosofie Scheurkalender 2013 (toezending stopt automatisch)

Reacties

het is inderdaad diep triest hoe men met deze mensen omgaat , maar wil toch er bij voegen dat ook achter de schermen { in het buitenland } mensensmokkellaars hun belang hebben om zoveel mogelijk mensen naar Europa te brengen , dat hiermee onschuldige mensen de dupe worden daar denken de criminele niet aan , ik moet toch gelijk geven dat wij de wereld niet kunnen helpen en alleen maar bekijken wat hun situatie is daar help je slachtoffers niet mee wij zijn tenslotte Rusland of Amerika niet wij beschikken niet over eeuwige hulp middelen of ruimte .
Deze mensen zijn wanhopig en willen een beter bestaan maar op dit moment kunnen wij voor hun geen toekomst bieden terwijl er al 600.000 werklozen zijn in nederland , hoe wou je deze groep mensen dan helpen ? als wij niet eens in staat zijn om ons eigen bevolking te helpen

jan-paul op 06-12-2012 om 16:40

Dank, Lizz. Belangrijk punt noem je aan het einde. Wat is persoonlijke ontwikkeling eigenlijk waard, als 'de ander' alleen maar welkom is in zoverre dat uitkomt voor je eigen ikje.

Leon Heuts op 01-12-2012 om 16:40

Gelukkig is het hier bij jou niet stil Leon. En de afgelopen maanden was het op het kamp ook niet stil. Mijn beeld over NL is voorgoed veranderd. Of moet ik zeggen mijn wereldbeeld. Gelukkig wat kunnen betekenen maar vooral enorm veel geleerd van de vluchtelingen zelf. Ik ben niet trots op NL . Wel voelde ik me blij toen ik zag wie er allemaal de afgelopen maanden langskwamen om steun of praktische hulp te geven. Trots voelde ik vanochtend, toen ik tegen de honderd nederlanders zag, die om 5 uur waren opgestaan om de mensen nog een hart onder de riem te steken.
Ik zou er veel meer over willen zeggen , komt misschien later.. Hetgeen wat ik vanochtend op weg naar huis dacht: Nederland zit overvol met groepen, clubs en mensen die bezig zijn met 'persoonlijke ontwikkeling, mindfullness, jezelf vinden enz enz. Waar zijn zij? The best way to find yourself is to lose yourself in the service of others.( Ghandi)

lizz levensky op 30-11-2012 om 16:40