Filosofische reis

Het roer om? #watzoujijdoen?



klik om een oordeel te geven!
De laatste tijd vraag ik me steeds vaker af: Doe ik nog wel wat ik werkelijk wil? Blijkbaar niet (of niet helemaal), anders zou deze vraag me vast niet bezighouden. Er gaat vanalles door mijn hoofd: Zal ik weer gaan studeren of me laten omscholen en iets totaal anders gaan doen? Moet ik het roer radicaal omgooien?
Mijn continue drang naar groei en ontwikkeling heeft me een breed palet aan werkzaamheden bezorgd. Ik presenteer en maak TV programma’s. Ter verdieping ben ik me gaan bezighouden met filosofie en schrijf nu columns. Ik heb mijn eigen mediabedrijf voor opdrachtfilms, ben ook niet te beroerd me in te zetten voor een goed doel. Hoe meer ik doe, hoe ‘versnipperder’ ik me voel.
Wat begon als leuk en afwisselend, mondt uit in een gefragmenteerd leven, waarin niets er meer echt toe lijkt te doen; Als alles belangrijk is, is niets belangrijk. Dat geeft me een onbevredigend gevoel. Waar is mijn focus, waar zijn mijn idealen? Het is alsof ik ze gaandeweg ben kwijtgeraakt. 
Wat nu? #watzoujijdoen?

Meedenken met de dilemma’s van Mirella? Twitter: @MirellavMarkus, #watzoujijdoen


Reacties

niet zo moeilijk doen, de antwoorden liggen in je hart die kunnen anderen je niet geven, ik ook niet
ik weet wel dat zolang je opgeslokt blijft door je werk je er nooit achter zult komen, ergens in de toekomst
zul je het ontdelkken al is het maar één seconde, dat is het moment wat telt die ene ondeelbare ervaring.

Voor wat betreft je werk proficiat met je prestaties maar velen gingen je voor en een hoop zijn er niet gelukkiger mee geworden Werk opzich is niet zaligmakend dat ervaar je nu dat is de les die je tot nu toe geleerd hebt ook hiermee proficiat
je bent geslaagd voor dit examen. Deel je ervaringen met anderen die zich op hetzelde pad begeven dat geeft echte voldoening!

jaap op 03-12-2013 om 20:32

Aloha Mirella, misschien wat ruimte laten voor de realiteit die leegte heet :) voorbeeld: de lege ruimten in huis maken dat het leefbaar blijft.
vriendelijke groet artworm

Frans Geenen op 02-09-2013 om 20:32

Hi Mirella,

'Toevallig' las ik je blog. Interessant. Je bent in ieder geval niet de enige die momenteel met deze vraag worstelt...
Het is m.i. een bewustwording-proces. Kijk wat je hebt bereikt! In één woord 'Fantastisch'... Maar toch...
Wij zijn geboren als vogels in gevangenschap; de kaders van ons denken zijn als de tralies van het kooitje...
Wij weten niet beter.. Of beter gezegd; wij wisten niet beter... Want inmiddels weten wij zoveel meer dan 30 of 40 jaar geleden. Mijn Oma dacht dat Jezus op een wolk woonde. Mijn ouders waren teleurgesteld toen de eerste mens op de Maan landde, want ze zagen dat wij daar niet kunnen leven. Wij beseffen dat de Aarde is 'all we have'... En wij beseffen dat er iets niet goed gaat... Voor duizenden jaren zijn wij gemanipuleerd in ons denken; zodoende zijn wij geworden wat wij zijn.. In mijn beleving zijn wij spijtig genoeg veredeld tot batterijkippen.. Zolang we maar een ei per dag leggen. Dat is goed voor de economie.
Maar wat is 'de economie'? Des te meer wij consumeren, des te beter voor de economie, maar wij beseffen dat wij zodoende racend snel de aardse voorraden uitputten... Met alle (on)voorstelbare gevolgen.
Jij bent een spin-in-het-web en wilt zinvolle informatie doorgeven, maar wat is zinvol?

Ter overdenking:
* Als mens leven wij hier al 300,000 jaar, en wij danken ons bestaansrecht omdat wij kunnen denken. Het is m.i. hoog tijd dat wij evolueren; anders gaan denken.
* De kans dat er andere planeten zijn waar leven voorkomt is 99.99% Maar de kans dat daar economie en geld voorkomt, is nagenoeg 0.00%

Wij leven in een overgangstijd... In mijn be-leving is dit het Paradijs, en We can make it Heaven or Hell... It's up to us... :)
Let us make it Heaven.. :)

In Liefde en Licht

CP Holleman op 07-06-2013 om 20:32

Hi Mirella,

To be surprised, to wonder, is to begin to understand -
Het is een hele goede vraag die je stelt, doe ik nog wel wat ik werkelijk wil? Het valt niet mee in deze tijden waar haast, stress en prestige de norm lijken te zijn, even tussen het hollen door stil te staan. In deze wereld zou je mensen grofweg kunnen indelen in specialisten en generalisten, en als ik jouw tekst lees, maak ik op dat je meer een generalist bent, iemand die liever meer weet van vele zaken, dan bijna alles van een heel klein beetje, klopt dat?
Dit gevoel van versnipperd zijn heeft hier mee te maken en overkomt vanuit mijn empirische beleving bijna elke generalist wel eens die zichzelf serieus neemt.

De zoektocht naar je eigen authenticiteit kan een hele moeilijke zijn, maar is zeker de moeite waard.
Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? Waar ligt mijn kracht? Waar ligt mijn passie?

Wijsgerig gezien blijft het interessant of authenticiteit van de mens een basis vindt in het gevoel (Rousseau), in de wil (Nietzsche), in het verstand (Aristoteles) of nog anders?
Het is mijn inziens niet zozeer weten wat wil ik?, maar nadenken over wat wil ik? en ook zeker niet onbelangrijk : voelen wat wil ik?
Het is leren verantwoordelijkheid nemen voor jezelf, leren spiegelen, leren jezelf onder ogen komen, leren loslaten, ...
Wat hindert mij de rode draad te zien? Misschien wel: Wat zijn de overlevingsmechanismen die ik me vroeger heb aangeleerd en waar ik nu mijn nek over breek?

Zelfreflectie en het zoeken naar een antwoord op je wezenlijke vraag een ongoing proces, wat tijd en ruimte nodig heeft, maar vooral ook compassie voor jezelf. Dat is de sleutel.
Overhaast het niet, neem de tijd.

Iemand zei me laatst "Life isn't measured by the numbers of breathes you take, but by the moments that take your breathe away".

Heel veel plezier en succes!
Groet,
Alice

Alice Pas op 17-08-2012 om 20:32

Nog even een vervolg naar aanleiding van jouw vraag op twitter: hoe vind ik antwoord op de vraag: wat wil ik nou?

Is er wel een Antwoord? Volgens mij ontvouwt het zich stap voor stap.

Volgens mij is weten-wat-je-wilt nogal overschat. Nadenken over wat je wilt, is belangrijk. Maar weten?

Soms weet ik het wel, maar zie ik het nog niet echt. Tijd maken dus. In het gras liggen en naar de wolken staren. Geduld.

Niet(s) doen in de zin van ‘niet hard sleuren aan een antwoord’, daar ben ik het helemaal mee eens. Herkauwen, ermee rondlopen, afstand nemen. Dat is overigens iets anders dan niets doen.

Ondertussen gewoon dingen doen en aanpakken. En af en toe op de geschikte momenten bewust stilstaan en jezelf vragen stellen. Waar word ik vrolijk, energiek, enthousiast van? Wanneer ben ik bezig met ‘likes’ van anderen en wanneer echt trots op mezelf?

Ik wissel van gedachten met mensen die ik vertrouw. Inspiratie kan overal vandaan komen. Mensen die de vragen stellen die mij aan het denken zetten, zijn waardevol. Zelfreflectie word dan hardop denken: als je jezelf iets hoort zeggen heeft het meer impact dan wanneer het alleen maar als gedachte in je hoofd hangt, lijkt het wel.

En op een dag produceer/presenteer je een filosofisch tv-programma over een issue waar een goed doel iets aan heeft. Of zoiets. En vallen puzzelstukken op hun plek.

Toch is het de vraag of je lang stil staat bij het antwoord. Is dat dan nog wel zo interessant? Of is er alweer een volgende vraag, waar je gedachten eindeloos op gaan knagen? Vragen zijn veel interessanter dan de antwoorden.

PS. Je stelt goede vragen ;-) Daar kun je wat mee doen!

Jan Wolter Bijleveld op 15-06-2012 om 20:32

Ha Mirella,

Versnipperd. Mooi woord, ook al levert het een onbevredigend gevoel op. Herkenbaar, denk ik.

Moet ik weten wat ik wil? Moet ik het roer omgooien? vragen uit mijn vorige boek Loslaten) Moet ik weten waar ik sta over vijf jaar? (vraag uit mijn net verschenen boek Loswerken).

In de eerste plaats denk ik dat een positievere kijk op aanklooien, van alles aanpakken, even geen focus, kan helpen. Hoezo gericht, gepland en efficient groeien en ontwikkelen? Vanuit dat onbevredigende gevoel komt vanzelf wel weer een rode draad naar boven.

Wel goed dat je jezelf vragen stelt. Daar beginnen antwoorden mee. Je bent dus alweer een heel eind. Neem er de tijd voor, dat wil ook nog wel eens helpen. Met losse groet, Jan Wolter

Jan Wolter Bijleveld op 15-06-2012 om 20:32