Log in




Wachtwoord vergeten
Log in | Word lid | Service

Filosofie.nl

Filosofie Abonnement
FM nr. 2/2019

Édouard Louis: 'Macron vernielt het lichaam van mijn vader'

Met deze knop kunt u, als u lid bent, artikelen toevoegen aan een leeslijst op uw persoonlijke pagina. Klik hier voor uw abonnement op maat.

Florentijn van Rootselaar
Eindredacteur Filosofie Magazine

De jonge Franse schrijver Édouard Louis (1992) groeide op in een arm milieu, studeerde aan een topuniversiteit en verovert nu de literaire wereld. Hij wil ‘het volk’ niet romantiseren, maar onverkort de waarheid vertellen over uitbuiting, geweld en de hypocrisie van de elite.

‘Het gebeurde op kerstavond, in 2012. Ik kwam thuis van een diner met vrienden. We hadden gepraat – veel gepraat. Maar ook gegeten, gedronken en meegezongen met opera’s. Op straat klampte een jongen me aan; hij wilde met mij mee naar huis. Ik weigerde. Maar uiteindelijk zwichtte ik toch voor hem. Omdat hij mooi was. En omdat hij een soort verschijning was in de nacht. Het leek wel een film van Pasolini. Hij ging met me mee en vertelde me het verhaal van zijn vader, die van Algerije naar Frankrijk was gekomen; het racisme waarvan hij het slachtoffer was geworden, het racisme van de Franse samenleving – het was vooral het verhaal van een lichaam, van een niet-wit lichaam in een witte wereld. Ik vertelde ook mijn verhaal. En we bedreven de liefde verschillende keren.

Maar in de loop van de nacht veranderde onze verhouding: we gingen van passie naar destructie. Toen ik wakker werd was mijn telefoon weg. Die bleek hij te hebben, net als mijn iPad. Toen ik daar iets van zei vroeg hij: “Noem je mij een dief?”
Daarna escaleerde het. Hij probeerde me met een sjaal te wurgen en schold me uit voor vuile nicht. En hij verkrachtte me, onder dreiging van een pistool.

Tekst loopt door onder afbeelding

Fotografie: De Beeldredaktie / Olivier Middendorp

In Geschiedenis van geweld, het boek dat ik daarover heb geschreven, ben ik niet zelf de verteller van dit verhaal. Dat wordt in het boek door iemand anders verteld. Ik ging naar mijn zus in een arbeidersdorpje in het noorden van Frankrijk, zeer vergelijkbaar met het dorp waar ik ben opgegroeid, en daar hoorde ik hoe mijn zus mijn verhaal vertelde aan haar vriend.

Ik heb opzettelijk voor deze vorm gekozen: een autobiografie die door een ander wordt verteld. Dat lijkt me iets te zeggen over de condition humaine – onze levens worden verteld, door de anderen. Alleen al je naam is het verhaal, van de anderen. Je bent al een verhaal als je bent geboren. Ik heette Eddy Bellegueule. Eddy naar een soapster – dat deden ze in mijn klasse. Een naam krijgen is al de eerste daad van geweld die je ondergaat in je leven.

Dat geweld onderging ik ook toen ik na veel aandringen het verhaal van de verkrachting tegen de politie vertelde. Mijn vrienden hadden me gedwongen om het te doen, ze vonden het mijn plicht om te getuigen. Maar ik herkende niets van mijn ervaring in het verhaal dat zij ervan maakten. Wat ik vooral zag was het racisme van de politie, waardoor een heel ander verhaal ontstond. Mijn verhaal was van me gestolen door instituties en diende nu een nieuw doel: het lichaam van de dader moest gestraft en opgesloten worden. De dader had mijn lichaam gestolen, de politie en de rechter deden dat voor een tweede keer.

Verder lezen?



Welkom op filosofie.nl!

Speciaal voor nieuwe bezoekers selecteerden wij negen inspirerende artikelen. Lees waarom onderzoek naar geluk niet deugt, zes soorten vervreemding op de werkvloer, hoe Socrates de opkomst van Trump al voorspelde, en meer...

Lees meer
Ik lees graag later

Als u hier uw e-mailadres achterlaat, dan sturen wij het kennismakingsdossier naar u toe. U kunt het dan op ieder gewenst moment lezen.