Log in




Wachtwoord vergeten
Log in | Word lid | Service

Filosofie.nl

Filosofie Abonnement
21-08-2018

Cornelie Egelie-Sprenger: ‘Pillen kunnen je leven redden’

Met deze knop kunt u, als u lid bent, artikelen toevoegen aan een leeslijst op uw persoonlijke pagina. Klik hier voor uw abonnement op maat.

Bram Galenkamp

Een zware depressie wordt nog al te vaak gezien als somberheid, wat ervoor zorgt dat je de gekste adviezen krijgt. Cornelie Egelie-Sprenger schreef een boek over haar bipolaire stoornis en gaat erover in gesprek op het Waanzin Festival (15 september 2018).
 
Op 26-jarige leeftijd verloor Cornelie Egelie-Sprenger haar vader. Dat bleek het startsein voor een zware depressie. ‘Bipolaire stoornis’, concludeerde haar psychiater. ‘Niet opgewassen tegen het leven’, concludeerde haar omgeving. In haar boek Pillendoos beschrijft ze hoe schadelijk dat stigma is. ‘In onze maatschappij moet je jezelf kunnen redden. Als dat niet lukt en je hebt medicatie nodig, dan is dat een zwaktebod.’ Om dat idee de wereld uit te helpen trekt ze het land door. Op het Depressiegala, aan tafel bij Eva Jinek en 15 september op het Waanzin Festival vertelt ze over haar paradoxale strijd om zoiets onbespreekbaars als waanzin bespreekbaar te maken.
 
‘Toen ik 26 was overleed mijn vader aan leukemie. Drie weken na zijn diagnose stierf hij. Door zijn overlijden raakte ik zonder het te weten in een zware depressie. Iedereen dacht dat het een rouwproces was en pas na twee jaar ging ik naar een huisarts. Hij zag meteen dat het geen rouw was, maar een depressie. En dat bleek nog maar de helft van het verhaal: pas jaren later kreeg ik de diagnose “bipolaire stoornis”, waarbij depressieve en manische periodes elkaar afwisselen.
 
Toen ik een paar maanden in Londen woonde, kreeg ik tijdens een depressieve periode mijn eerste psychose. Ik zag opeens zo’n knalrode Londense dubbeldekkerbus opstijgen en op me afkomen. Als je het zo nuchter vertelt, is het nog enigszins begrijpelijk. Maar de echte ervaring is veel dieper. Psychoses zijn nog het beste te vergelijken met een slechte B-film of een nachtmerrie. Ik vind het moeilijk te verwoorden. Daar is het te onbegrijpelijk voor. Omdat het zo’n warrige, heftige en persoonlijke ervaring is, kun je er alleen maar sec over vertellen.
 
Doordat bipolariteit bijna niet te verwoorden is, is het voor de ander ook niet te begrijpen. Als toehoorder kun je alleen maar open zijn en eerlijk aangeven dat je niet weet hoe het is; dat het je klote lijkt en dat je ziet dat de ander het moeilijk heeft. Als je dat doet, als je echt luistert, voelt de ander zich gehoord en ontstaat er ruimte om te zijn wie je op dat moment bent. Maar dat kan pas wanneer we gaan inzien dat bipolariteit een psychische ziekte is. Een zware klinische depressie wordt nog vaak gezien als somberheid en dat zorgt ervoor dat je de gekste adviezen krijgt, van retraites tot visolie. Daarmee geef je het signaal af dat diegene deep down gewoon mentaal gezond is en moet leren beter met “het leven” om te gaan.
 
Je kan de ander beter aanbevelen hulp te zoeken. Hulpverlening en medicatie zijn van een totaal andere orde dan visolie: ik dank er mijn leven aan. Omdat bipolariteit voor een belangrijk deel genetisch bepaald is, kom je er niet meer vanaf en blijft het een worsteling. Ook als niemand het aan je merkt. Ik kies ervoor medicijnen te nemen. Over medicijngebruik bij hartproblemen doet niemand moeilijk, maar in onze samenleving is het een diepgeworteld idee dat je psychisch zelfredzaam moet zijn.
 
Het probleem is niet alleen dat je als minderwaardig wordt beschouwd als je medicijnen moet slikken, maar dat we worden opgevoed met het idee dat we niet te veel mogen huilen, dat we sterk moeten zijn. Daardoor gaan mensen zichzelf stigmatiseren, want hoe gek moet je dan wel zijn als je een psychische ziekte hebt? Ze internaliseren het idee dat het “eigenlijk” aanstellerij is en dat ze zich moeten schamen. Dat stigma moet doorbroken worden, want het weerhoudt mensen ervan op tijd hulp te zoeken. Als je dat op tijd doet, en de juiste medicatie combineert met een gezonde leefstijl, kan dat je leven redden.’
 
Meer weten over uitsluiting en stigmatisering? Kom dan naar het Waanzin Festival, op 15 september 2018 in TivoliVredenburg (Utrecht).

Welkom op filosofie.nl!

Speciaal voor nieuwe bezoekers selecteerden wij negen inspirerende artikelen. Lees waarom onderzoek naar geluk niet deugt, zes soorten vervreemding op de werkvloer, hoe Socrates de opkomst van Trump al voorspelde, en meer...

Lees meer
Ik lees graag later

Als u hier uw e-mailadres achterlaat, dan sturen wij het kennismakingsdossier naar u toe. U kunt het dan op ieder gewenst moment lezen.