Home ‘Je doet het gewoon, toch?’

‘Je doet het gewoon, toch?’

Door Marian Verkerk op 23 maart 2015

Cover van 01-2015
01-2015 Wijsgerig Perspectief Lees het magazine

Moet je zorgen voor je hulpbehoevende ouders omdat het familie is? Volgens hoogleraar zorgethiek Marian Verkerk ‘telt’ het feit dat iemand familie is weliswaar als moreel argument, maar mag het nooit een doorslaggevend argument zijn. ‘Familiezorg is een contested practice waarin onderhandeld wordt over verantwoordelijkheden.’
 
Het klinkt logisch en waarom zou je de moeite niet kunnen opbrengen: zorgen voor je vader of moeder wanneer hij of zij hulpbehoevend raakt? Het is per slot van rekening toch familie? Maar zo vanzelfsprekend lijkt het toch niet te zijn. We willen best zorgen voor elkaar, zolang het maar uit vrije wil is en het geen morele verplichting wordt. En daarmee is de casus over familiezorg ook exemplarisch voor hoe in onze westerse samenleving gedacht wordt over zorg voor elkaar. Voorop staat dat een ieder vrij is zijn leven naar eigen inzicht vorm te geven. Collectief zorgen wij voor elkaar via een systeem van staatszorg. Daar waar we zorg dragen voor een ander in de private sfeer, mag en kan dat alleen maar uit vrije keuze zijn. Een morele plicht tot familiezorg lijkt een relikwie geworden uit vroeger tijden toen het individu zich nog niet had geëmancipeerd uit deze knellende familierelaties.

Maar er bestaat meer tussen morele plicht en vrije keuze wanneer het aankomt op familiezorg. In deze bijdrage pleit ik voor het beschouwen van familiezorg als een – zij het weerbarstige – zorgpraktijk waarin naasten zich verantwoordelijk weten voor elkaar (Verkerk, 2013).

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Dit artikel op Filosofie.nl is alleen toegankelijk voor abonnees. Met liefde en zorg werken wij iedere dag weer aan de beste verhalen over filosofie. Steun ons door lid te worden voor maar €4,99 per maand. Log in om als abonnee direct verder te kunnen lezen of sluit een abonnement af.